Harmonogram

Kliknij wybrany bloczek, aby rozwinąć opis wydarzenia.

Piątek, 10.04.2026

11:00 - 12:45

sala 1008

Rejestracja uczestników

Podczas rejestracji uczestnicy otrzymują pakiety konferencyjne. Można jej dokonać w dowolnym momencie konferencji - w tym celu należy się udać do sali 1008.

12:45 - 13:00

sala 1093

Otwarcie konferencji

Otwarcie konferencji - sala 1093

13:00 - 14:00

sala 1093

Wykład otwierający - O komputerowo wspieranych dowodach twierdzeń w dynamice

Prowadzący: dr hab. Daniel Wilczak

Streszczenie:Komputer to urządzenie, które potrafi gromadzić i przetwarzać dane. Dane te mają swoją skończoną reprezentację w pamięci komputera. Mogą to być na przykład liczby, obrazy, ale również formuły. Komputery w swojej naturze są skończone. Pomimo to okazały się cennym narzędziem w analizie układów dynamicznych, również w przypadkach, gdy przestrzeń fazowa jest nieskończonego wymiaru. W trakcie wykładu postaram się przybliżyć filozofię komputerowo wspieranego dowodu w dynamice oraz zilustrować ją na kilku elementarnych przykładach.

14:00 - 15:00

sala 1093

Self-Affine Sets and Falconer's Dimension Theorem

Imię i nazwisko: Natalia Wróżek

Afiliacja: Uniwersytet Jagielloński

Tytuł referatu: Self-Affine Sets and Falconer’s Dimension Theorem

Abstrakt: We study self-affine attractors generated by finite iterated function systems of affine contractions $f_i(x)=T_i x+b_i$ on $\mathbb{R}^n$. The anisotropic geometry is quantified by Falconer's singular value function $\phi^s(T)$ and the associated subadditive pressure $P(s)=$ $\lim_{k\to\infty}\frac1k\log\sum_{ w \in \mathcal{J}_k} \phi^s(T_w)$. We define the affinity dimension $d$ by the pressure threshold and prove the general upper bound $\dim{H F}\le d$ for every choice of translation vectors, using a scale-adapted covering estimate for ellipsoids and exponential decay when $P(s)<0$. We then state Falconer's theorem (and Solomyak's improvement), which asserts that for fixed linear parts satisfying a norm bound, the equality $\dim{H} F=\dim{B} F=\min\{d,n\}$ holds for Lebesgue-a.e.\ choice of translation parameters. The Bedford--McMullen carpet is discussed as a concrete structured example.

14:00 - 15:00

sala 1094

Elegancja w ogólności - Problem Waringa

Imię i nazwisko: Wiktor Smolak

Afiliacja: Uniwersytet Rzeszowski

Tytuł referatu: Elegancja w ogólności - Problem Waringa

Abstrakt: Już w starożytności znane były trójki pitagorejskie, czyli liczby naturalne $a,b$ i $c$ spełniające rówananie $$c^2=a^2+b^2.$$ Zamieńmy wyrażenie $c^2$ na dowolną liczbę $n\in \mathbb{N},$ zaś $a,b\in \mathbb{Z}.$ Wówczas otrzymamy trójki liczb $n,a,b$ spełniające równanie $$n=a^2+b^2.$$ Jednakże nie dla każdej liczby $n$ takie liczby $a,b$ istnieją. Przykładowo taki rozkład nie istnieje dla $n=6.$ Jeżeli dopuścimy rozkład liczby $n$ na sumę trzech kwadratów liczb całkowitych, to otrzymamy taki rozkład dla $n=6,$ lecz już $n=7$ takiego rozkładu nie ma. Sytuację ratuje dopuszczenie czwartego kwadratu. Wówczas nie możemy już znaleźć liczby naturalnej nieposiadającej takiego rozkładu, co formalnie udowodnił J.L. Lagrange w 1770 roku. Twierdzenie Lagrange'a o sumie czterech kwadratów było odpowiedzią na szczególny przypadek postawionego w tym samym roku przez E. Waringa twierdzenia, nazwanego później problemem Waringa mówiącego, że dla każdej liczby naturalnej k istnieje taka liczba naturalna $s$, że każde $n$ można zapisać za pomocą sumy $s$ $k-$tych potęg liczb całkowitych. W przypadku twierdzenia udowodnionego przez Lagrange'a $k=2,$ a $s=4.$ W pełnej ogólności problem Waringa udowodnił dopiero D. Hilbert w 1909 roku. Po tym odkryciu pojawił się kolejny problem - wyznaczenie minimalnego $s$ o szukanej własności, które oznaczamy $g(k)$. Okazuje się, że ten problem jest wciaż otwarty. Celem tego referatu jest udowodnienie problemu Waringa w pełnej ogólności za pomocą zasady indukcji matematycznej. Skorzytamy z aparatury nieco efektywniejszej niż Lagrange i Hilbert sprowadzając problem do twierdzenia prostszego. Wykażemy, że każdą liczbę naturalną $n$ da się przedstawić w postaci $$n=\sum^M_{i=1}c_in_i^k,$$ gdzie $M\in \mathbb{N}, \ c_1,..,c_M\in \mathbb{Q}_+,$ zaś $n_1,...,n_M\in \mathbb{N}_0,$ a następnie pokażemy, że problem Waringa jest wnioskiem z tego twierdzenia. Oprócz typowych narzędzi teorii liczb wykorzystamy m.in. pojęcia geometryczne, kwaterniony oraz pojęcie środka masy. Jako krok bazowy udowodnimy twierdzenie Lagrange'a o sumie czterech kwadratów. Następnie oszacujemy $g(k)$ i zastanowimy się nad jej wartością dokładną.

15:00 - 16:00

Przerwa obiadowa bistro Świetlica

Przerwa obiadowa bistro Świetlica

16:00 - 16:30

sala 1093

Kwantowa przewaga w grze CHSH

Imię i nazwisko: Andrzej Kwaśniewski

Afiliacja: Uniwersytet Jagielloński

Tytuł referatu: Kwantowa przewaga w grze CHSH

Abstrakt: Wyobraźmy sobie dwóch graczy Alicję i Bartosza biorących udział w grze z sędzią. Po rozpoczęciu rozgrywki nie mogą się komunikować, jednak mogą wcześniej ustalić sobie wspólną strategię. Sędzia przekazuje im losowe bity \(x_a, x_b \in \{0, 1\}\). Ich celem jest podanie sędzi takich bitów \(y_a, y_b\) aby spełniona była zależność \(x_a \cdot x_b = y_a + y_b \text{ mod } 2\).

Niezależnie od przyjętej strategii deterministycznej prawdopodobieństwo wygranej nie może przekroczyć 3/4. Jest to forma nierówności CHSH, która służy do udowodnienia twierdzenia Bella. Okazuje się jednak, że jeśli Alicja i Bartosz dysponują parą kwantowo splątanych stanów to przy odpowiedniej strategii mogą zwiększyć prawdopodobieństwo wygranej do \(\approx\) 0,85.

Ta pozornie prosta gra dowodzi nam, że mechanika kwantowa wyklucza lokalne teorię oparte na ukrytych zmiennych. Pokażemy matematyczne podstawy tej kwantowej przewagi, pokażemy dowód ograniczenia klasycznego i kwantowego oraz zastanowimy się, co wyniki mówią nam o fundamentalnej strukturze rzeczywistości.

16:00 - 16:30

sala 1094

Przestrzeń Forta

Imię i nazwisko: Anna Khalina

Afiliacja: Uniwersytet Jagielloński

Tytuł referatu: Przestrzeń Forta

Abstrakt: Przestrzeń topologiczną Forta definiujemy jako nieskończony zbiór $X$ na którym wyróżniamy punkt $p$, i wprowadzamy topologię $\tau$ taką że zbiorami otwartymi są zbiory których dopełnienia są skończone lub zawierają $p$. W trakcie referatu opowiemy o własnościach tej przestrzeni czym się różnią przypadki kiedy $X$ jest przeliczalny i kiedy $X$ jest nieprzeliczalny. Pokażemy przykład przestrzeni Forta która spełnia piąty lecz nie szósty aksjomat oddzielania. Także rozważymy przestrzeni w których zamiast skończoności dopełnień wymagamy ich przeliczalności(Fortissimo) lub wyróżniamy dwa punkty zamiast jednego (Zmodyfikowana Forta).

16:30 - 17:30

sala 1093

Grupy homotopii sumy jednopunktowej sfer

Imię i nazwisko: Krzysztof Gołębiowski

Afiliacja: Uniwersytet Jagielloński

Tytuł referatu: Grupy homotopii sumy jednopunktowej sfer

Abstrakt: Każdy, kto miał do czynienia z topologią algebraiczną, niemalże na pewno słyszał, iż (w przeciwieństwie do grup homologii) grupy homotopii sfer są zupełnie nieprzewidywalne i do dziś nie znamy wszystkich; tym bardziej liczenie grup homotopii ogólnych przestrzeni topologicznych jest syzyfową pracą. W roku 1954 J.P. Hilton wyraził grupy homotopii (skończonej) sumy jednopunktowej (co najmniej dwuwymiarowych) sfer za pomocą sum prostych grup homotopii sfer. Podczas referatu zapoznamy się z wynikiem Hiltona oraz pojęciami, które są potrzebne do jego sformułowania.

16:30 - 17:30

sala 1094

Jak szybki jest chaos?

Imię i nazwisko: Krzysztof Caban

Afiliacja: Uniwersytet Gdański

Tytuł referatu: Jak szybki jest chaos?

Abstrakt: Teoria iterowanych układów odwzorowań, zapoczątkowana przez Hutchinsona w latach 80, jest jednym ze sposobów na opis wielu klasycznych fraktali (np. zbioru Cantora, krzywej Kocha). Fraktale, które można uzyskać w obrębie tej teorii nazywane są atraktorami. Jednym z podstawowych algorytmów, które służą do generowania atraktorów jest algorytm gra w chaos. W trakcie referatu przypomnimy podstawy teorii iterowanych układów odwzorowań i zapoznamy się z grą w chaos. Najważniejszą część referatu będzie stanowiła analiza tempa zbieżności tego algorytmu.

17:30 - 18:00

sala 1009

Przerwa kawowa

Przerwa kawowa - sala 1009

18:00 - 19:00

sala 1093

Od metody GPY do twierdzenia o ograniczonych lukach między kolejnymi liczbami pierwszymi

Imię i nazwisko: Bartosz Głowacki

Afiliacja: Uniwersytet Jagielloński

Tytuł referatu: Od metody GPY do twierdzenia o ograniczonych lukach między kolejnymi liczbami pierwszymi

Abstrakt: Twierdzenie o liczbach pierwszych implikuje, że średnia luka między kolejnymi liczbami pierwszymi $p_n < p_{n+1}$ jest rzędu $\log p_n$. Przez długi czas nie było jednak wiadomo, czy istnieje nieskończenie wiele par liczb pierwszych oddalonych od siebie o pewną stałą. Przełom nastąpił w 2005 roku kiedy D. Goldston, J. Pintz and C. Yıldırım opracowali nową metodą sitową (znaną dziś jako metoda GPY) i wykazali, że znormalizowana luka \[ \frac{p_{n+1}-p_n}{\log p_n} \] może być dowolnie mała. W referacie przedstawię główne idee metody GPY z punktu widzenia teorii sit, oraz wyjaśnię, w jaki sposób została ona rozwinięta przez Maynarda, co doprowadziło do dowodu istnienia nieskończenie wielu par liczb pierwszych o ograniczonej luce bazującego na tej metodzie.

18:00 - 19:00

sala 1094

Logiki wielowartościowe i prawie-ciała zbiorów jako ich modele

Imię i nazwisko: Michał Zapała

Afiliacja: Akademia Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej w Warszawie

Tytuł referatu: Logiki wielowartościowe i prawie-ciała zbiorów jako ich modele

Abstrakt: Celem referatu jest przybliżenie słuchaczom historii i zastosowań popularnych logik wielowartościowych – szczególnie trójwartościowej Łukasiewicza i czterowartościowej Belnapa. Przedstawiony zostanie problem ustalenia nieklasycznej wartości operacji na zdaniach. Jako próba jego rozwiązania zostanie zdefiniowana kategoria nieznacznie szersza od klasycznych ciał zbiorów, pozwalająca na modelowanie logik trzy-, cztero-, a nawet pięcio- lub sześciowartościowych; podane zostaną matematycznie użyteczne przykłady tych ostatnich. Główna część referatu jest polskojęzyczną wersją wystąpienia „Near-fields of sets and their utility as models of multi-valued logics” wygłoszonego na warsztacie „Logic in Visegrad Countries”; nowym wynikiem będzie reprezentacja „prawie-ciał zbiorów” jako rodzin filtrów.

19:00 - 22:00

sala 1093

Integracja

Integracja

Sobota, 11.04.2026

8:00 - 8:30

sala 1009

Śniadanie

Śniadanie - sala 1009

8:30 - 9:00

sala 1093

Non-commutative geometry: from spectra of operators to the Standard Model of Particle Physics

Imię i nazwisko: Tomasz Grewenda

Afiliacja: Uniwersytet Jagielloński

Tytuł referatu: Non-commutative geometry: from spectra of operators to the Standard Model of Particle Physics.

Abstrakt: I introduce the Alain Connes' approach to manifolds via the algebra of continuous functions and the spectra of pseudodifferential operators. As its foundational principle, one can reconstruct the geometry and topology of a space using the spectral triple $(\mathcal{A}, \mathcal{H}, D)$ together with the Gelfand-Naimark theorem. This allows a rigorous analysis of quantum spaces by dropping the notion of a classical "point" and introducing a non-commutative $C^*$-algebra $\mathcal{A}$ represented on a Hilbert space $\mathcal{H}$ (the spinor bundle, by default) accompanied by a distinguished Dirac operator $D$. Furthermore, I present applications of the Connes' spectral approach in physics as a paradigm governing the Standard Model of Particle Physics.

8:30 - 9:00

sala 1094

Archimedesowi na złość, czyli opowieść o teorii ciał niearchimedesowych

Imię i nazwisko: Radosław Zając

Afiliacja: Uniwersytet Jagielloński

Tytuł referatu: Archmiedesowi na złość, czyli opowieść o teorii ciał niearchmiedesowych.

Abstrakt: Podczas referatu zagłębimy się w tajemnicze rejony ciał niearchmiedesowych, których modelowym przykładem jest ciało liczb p-adycznych $Q_p$. W naszych rozważaniach pójdziemy dalej, wyprowadzimy tą teorię od podstaw i w miarę możliwości poprzemy ją przykładami, w celu lepszego jej zrozumienia. Zakończymy nasze spotkanie wprowadzeniem algebr Tate'a i kilkoma uwagami na ich temat.

9:00 - 9:30

sala 1093

Jak zaprojektować metro - matematyczne modele transportu publicznego i ich optymalizacja

Imię i nazwisko: Jan Pulkowski

Afiliacja: Uniwersytet Jagielloński

Tytuł referatu: Jak zaprojektować metro - matematyczne modele transportu publicznego i ich optymalizacja

Abstrakt: Zastanawiało was kiedyś jak powinno wyglądać szumnie zapowiadane krakowskie metro i jak zdecydowano którędy je poprowadzić? Okazuje się, że odpowiedzi da się całkiem precyzyjnie wyznaczyć. W funkcjonowaniu i planowaniu komunikacji miejskiej ścierają się dwie, sprzeczne siły. Podróżni mają swoje potrzeby - chcą dojechać stosunkowo blisko celu, w sensownym czasie, a operatorzy - techniczne i budżetowe ograniczenia. Posiadając dane o zapotrzebowaniu na kursy między konkretnymi punktami, możliwa jest optymalizacja linii środka transportu, w sposób który maksymalizuje wygodę pasażera, jednocześnie biorąc pod uwagę możliwości przewoźnika. W referacie omówię modele programowania matematycznego uwzględniające oba te aspekty doboru linii transportu, możliwe do zoptymalizowania za pomocą metod programowania całkowitoliczbowego. Skupię się na problemie wyboru optymalnego zbioru linii przy ustalonej z góry puli i kosztach, w sposób który maksymalizuje komfort pasażerów, rozumiany przez czas ich przejazdu, licząc przesiadki. Przybliżę ideę programowania matematycznego i jej zastosowania - dwie propozycje rozwiązania powyższego problemu obecne w literaturze: proponowane przez Anitę Schoebel i Susanne Scholl ("Line Planning with Minimal Traveling Time") zapewnienie środków transportu wszystkim pasażerom oraz model Karla Nachtigalla i Karla Jeroscha ("Simultaneous Network Line Planning and Traffic Assignment"), w którym pasażer pojedzie komunikacją zbiorową tylko jeżeli jest dostatecznie szybka.

9:00 - 9:30

sala 1094

Twierdzenie Monsky'ego

Imię i nazwisko: Jakub Sokołowski

Afiliacja: Politechnika Wrocławska

Tytuł referatu: Twierdzenie Monsky'ego

Abstrakt: Twierdzenie Monsky'ego mówi, że kwadratu nie da się podzielić na nieparzystą liczbę trójkątów o równych polach. Udowodnił je Paul Monsky w roku 1970. Mimo bardzo prostego sformułowania twierdzenie to ma zaskakująco ciekawy dowód. Korzysta się w nim z takich narzędzi jak normy $p$-adyczne oraz lemat Spernera. W moim referacie przybliżę te pojęcia i opowiem o dowodzie twierdzenia Monsky'ego.

9:30 - 10:00

sala 1093

Jak zwinąć drzewo w mapę?

Imię i nazwisko: Monika Brattig

Afiliacja: Uniwersytet Wrocławski

Tytuł referatu: Jak zwinąć drzewo w mapę?

Abstrakt: Zrozumienie asymptotycznych właściwości dużych losowych grafów osadzonych na powierzchniach to jedno z fascynujących wyzwań współczesnej teorii prawdopodobieństwa i kombinatoryki. W referacie opowiemy o badaniu granic skalowania losowych kwadrangulacji, czyli map planarnych, w których każda ściana ograniczona jest dokładnie czterema krawędziami. Głównym narzędziem analitycznym, które pozwala na pracowanie na tych skomplikowanych strukturach, jest bijekcja Cori-Vauquelina-Schaeffera (CVS). Umożliwia ona wzajemnie jednoznaczne kodowanie kwadrangulacji za pomocą tak zwanych drzew z etykietami. Drzewo z etykietami to nic innego jak płaskie drzewo ukorzenione, w którym każdemu wierzchołkowi przypisano liczbę całkowitą w taki sposób, że korzeń ma zawsze wartość $0$, a wzdłuż każdej krawędzi etykieta może zmienić się o co najwyżej $1$ w wartości bezwzględnej. To z pozoru proste kodowanie ma potężne konsekwencje: etykiety na drzewie w sposób ścisły determinują odległości w odpowiadającej mu mapie od pewnego wyróżnionego wierzchołka. Dzięki temu, przenosząc problem z grafów na łatwiejsze do analizy drzewa, możemy badać ich właściwości metryczne. Podczas referatu pokażemy, że ciąg losowych kwadrangulacji o $n$ ścianach, po odpowiednim przeskalowaniu metryki przez czynnik $n^{-1/4}$, posiada granicę w sensie odległości Gromova-Hausdorffa. Ta losowa ciągła przestrzeń metryczna nosi nazwę Mapy Browna. Na końcu omówimy jej niezwykłe własności geometryczne i topologiczne. Mimo że przestrzeń ta powstaje z "posklejanego" drzewa, udowodniono, że prawie na pewno ma ona wymiar Hausdorffa równy $4$ oraz jest homeomorficzna ze sferą dwuwymiarową $\mathbb{S}^2$.

9:30 - 10:00

sala 1094

Krótki wstęp do geometrii dużej skali

Imię i nazwisko: Ksawery Adamczyk

Afiliacja: Uniwersytet Warszawski

Tytuł referatu: Krótki wstęp do geometrii dużej skali

Abstrakt: Celem tej pracy jest zapoznanie słuchaczy z podstawowymi pojęciami wykorzystywanymi w geometrii dużej skali. Postaram się przedstawić geometryczne spojrzenie na teorię grup, wprowadzając na owych grupach strukturę przestrzeni metrycznych oraz konstrukcję grafów Cayleya. Na początku przypomnę przydatne pojęcia z algebry, w dalszej części referatu pokażę również definicje, jak i przykłady quasi-izometrii czy zgrubnych równoważności. Poprzez przedstawienie m.in. naturalnych intuicji i idei dowodów, osoby słuchające zachęcane są do analizy/głębszego zastanowienia się nad własnościami D-sieci i przestrzeni dyskretnych.

10:00 - 10:30

sala 1009

Przerwa kawowa

Przerwa kawowa - sala 1009

10:30 - 11:00

sala 1093

Kiedy równania spotykają losowość: Dynamika modeli epidemiologicznych w świetle symulacji Monte Carlo

Imię i nazwisko: Rai Ciszewska

Afiliacja: Politechnika Wrocławska

Tytuł referatu: Kiedy równania spotykają losowość: Dynamika modeli epidemiologicznych w świetle symulacji Monte Carlo

Abstrakt: W dobie globalnych wyzwań zdrowotnych, precyzyjne zrozumienie mechanizmów rozprzestrzeniania się chorób zakaźnych pozostaje kluczowym zadaniem współczesnej nauki. Referat stanowi kompleksowe przejście od klasycznych, deterministycznych modeli matematycznych do zaawansowanych symulacji stochastycznych, obrazujących dynamikę epidemii. Wystąpienie rozpocznie się od wyprowadzenia fundamentalnego modelu różniczkowego SIR (Podatni, Zakażeni, Wyzdrowiali) oraz zdefiniowania podstawowej liczby odtwarzania ($R_0$). Następnie, omówione zostaną istotne rozszerzenia tego modelu. Szczególna uwaga zostanie poświęcona wariantom uwzględniającym dodatkowe stany populacyjne, w tym modelowi q-SIRQD, który integruje wpływ kwarantanny, ekspozycji oraz śmiertelności na ostateczny bilans zakażeń. Kluczowym punktem prezentacji będzie zderzenie idealistycznego podejścia deterministycznego ze stochastyczną naturą rzeczywistości. Za pomocą przeprowadzonych symulacji Monte Carlo zaprezentowane zostaną wykresy obrazujące ewolucję epidemii w czasie. Słuchacze będą mieli okazję zaobserwować, w jaki sposób losowość zdarzeń oraz manipulacja poszczególnymi parametrami (np. skutecznością kwarantanny) wpływają na spłaszczanie krzywej zachorowań. Celem referatu jest pokazanie, jak synergia matematyki, biologii i programowania pozwala nie tylko opisywać, ale i przewidywać skomplikowane zjawiska epidemiologiczne.

10:30 - 11:00

sala 1094

Próbkowanie Gibbsa w praktyce: od teorii łańcuchów Markowa do zastosowań bayesowskich

Imię i nazwisko: Emilia Porczyńska

Afiliacja: Politechnika Wrocławska

Tytuł referatu: Próbkowanie Gibbsa w praktyce: od teorii łańcuchów Markowa do zastosowań bayesowskich

Abstrakt: W referacie omówiona zostanie metoda próbkowania Gibbsa jako szczególny przypadek metod Monte Carlo opartych na łańcuchach Markowa (MCMC). W pierwszej części przedstawione zostaną podstawowe pojęcia teorii łańcuchów Markowa. Następnie zaprezentowana zostanie konstrukcja algorytmu Gibbsa oraz intuicja stojąca za jego zbieżnością do rozkładu docelowego. W drugiej części referatu omówione zostanie zastosowanie metody do symulacji z wielowymiarowego rozkładu normalnego. Na podstawie przeprowadzonych symulacji przedstawiony zostanie wpływ korelacji między zmiennymi na tempo mieszania łańcucha oraz praktyczne aspekty implementacji algorytmu, takie jak zjawisko burn-in i autokorelacja próbek.

11:00 - 12:00

sala 1093

Analiza funkcji p-adycznych

Imię i nazwisko: Anna Prucnal

Afiliacja: Uniwersytet Jagielloński

Tytuł referatu: Analiza funkcji p-adycznych

Abstrakt: W referacie zostaną omówione wybrane zjawiska analizy p-adycznej w ciele $Q_p$ pokazujące, że intuicja z analizy rzeczywistej, zwłaszcza ta związana z rachunkiem różniczkowym, nie przenosi się do przestrzeni ultrametrycznych. Na początku wystąpienia zostanie przedstawiona topologiczna charakteryzacja ciała $Q_p$ (ultrametryczność, własności kul). Następnie zostaną omówione podstawowe własności ciągłości w $Q_p$, ze szczególnym uwzględnieniem roli struktury ultrametrycznej tej przestrzeni. Ciągłość w $Q_p$ definiuje się standardowo, jednakże ultrametryczna struktura $Q_p$ sprawia, że pojawiają się przypadki nieobecne w analizie rzeczywistej, takie jak nietrywialne funkcje ciągłe i lokalnie stałe. Ponadto na zbiorach zwartych, takich jak $Z_p$, lokalna stałość funkcji pociąga za sobą również jej jednostajną ciągłość. Ostatnią częścią referatu będzie omówienie różniczkowalności w $Q_p$ oraz temu, dlaczego nie zachodzą klasyczne twierdzenia z analizy rzeczywistej, takie jak twierdzenie Rolle’a oraz twierdzenie o wartości średniej. Zostanie zilustrowane, że pochodna stale równa 0 nie pociąga za sobą stałości funkcji oraz przykład funkcji, która jest injekcją o pochodnej stale równej 0. Na koniec zostanie przedstawiony wynik, że nie istnieje surjekcja o pochodnej stale równej 0.

11:00 - 12:00

sala 1094

Struktury pseudoskończone i ich (pseudoskończone) automorfizmy

Imię i nazwisko: Michał Mądrala

Afiliacja: Uniwersytet Wrocławski

Tytuł referatu: Struktury pseudoskończone i ich (pseudoskończone) automorfizmy

Abstrakt: Nierzadko nieskończone struktury pochodzą w pewien sposób od struktur skończonych. Jednym z rodzajów takich struktur są struktury pseudoskończone, czyli takie w których każde prawdziwe zdanie ma skończony model. W swoim referacie przybliżę słuchaczom to pojęcie oraz podam jego naturalne przykłady. Zdefiniuję również pojęcie pseudoskończonego automorfizmu i pokażę kilka twierdzeń i nierozwiązanych dotąd przeze mnie problemów z nimi związanych. Referat będzie bazował na mojej pracy licencjackiej z teorii modeli, pisanej pod kierunkiem prof. Ludomira Newelskiego.

12:00 - 13:00

Hol I piętro

Sesja plakatowa

Sesja plakatowa (Hol I piętro)

13:00 - 14:00

Przerwa obiadowa bistro Świetlica

Przerwa obiadowa bistro Świetlica

14:00 - 15:00

sala 1093

Wykład niespodzianka

15:00 - 15:30

sala 1009

Przerwa kawowa

Przerwa kawowa - sala 1009

15:30 - 16:30

sala 1093

Pół-izolowane zera funkcji zeta i L-funkcji

Imię i nazwisko: Patryk Nitkowski

Afiliacja: Uniwersytet Jagielloński $\&$ Politechnika Łódzka

Tytuł referatu: Pół-izolowane zera funkcji $\zeta$ i L-funkcji

Abstrakt: Sformułowana w XX wieku hipoteza o gęstości zer funkcji $\zeta$ Riemanna orzeka, że liczba jej zer w pewnych obszarach płaszczyzny zespolonej jest "wystarczająco mała". W roku $2023$ laureat medalu Fieldsa, James Maynard wraz z Kylem Prattem zaproponowali hipotezę słabszą, niż hipoteza Riemanna. Mówi ona, że wszystkie nietrywialne zera funkcji $\zeta$ leżą na skończenie wielu prostych pionowych. Przy założeniu tej hipotezy można otrzymać ciekawe rezultaty związane z występowaniem liczb pierwszych w krótkich przedziałach. Są one niemal tak silne, jak przy założeniu hipotezy Riemanna. Wprowadzili oni również pojęcie tak zwanych pół-izolowanych zer w kontekście funkcji $\zeta$, czyli takich zer, dla których w pewnym otoczeniu na prawo oraz poniżej nie wystąpi inne zero. Co ciekawe dla tych specyficznie zdefiniowanych zer zachodzi pewna wersja hipotezy o gęstości. Podczas referatu zaprezentuję wcześniej wspomniane wyniki oraz obecny stan wiedzy dotyczący tych zagadnień, które były rozważane w kontekście L-funkcji. Przedstawię również kilka swoich pomysłów na dalszy rozwój tej teorii.

15:30 - 16:30

sala 1094

Symbole Manina i obliczenia w przestrzeniach form modularnych wagi 2

Imię i nazwisko: Mateusz Rajzer

Afiliacja: Uniwersytet Rzeszowski

Tytuł referatu: Symbole Manina i obliczenia w przestrzeniach form modularnych wagi 2

Abstrakt: Formy modularne wagi 2 względem grupy kongruencji $\Gamma_0(N)$ stanowią kluczowy obiekt współczesnej teorii liczb, łącząc analizę zespoloną z geometrią algebraiczną i arytmetyką. Ze względu na ich definicję analityczną jako funkcji holomorficznych na górnej półpłaszczyźnie, bezpośrednie obliczenia w tych przestrzeniach są nietrywialne. W referacie przedstawiona zostanie metoda symboli modularnych, umożliwiająca efektywny opis obliczeniowy przestrzeni form modularnych poprzez ich identyfikację z grupą homologii krzywej modularnej $X_0(N)$. Omówione zostanie twierdzenie Manina, pozwalające na redukcję nieskończonej struktury grupy $\Gamma_0(N)$ do skończonej prezentacji przy użyciu symboli Manina oraz ułamków łańcuchowych. Wskazane zostanie również, w jaki sposób podejście to pozwala na jawną, macierzową realizację operatorów Heckego i wyznaczanie q-rozszerzenia form modularnych.

16:30 - 17:00

sala 1009

Przerwa kawowa

Przerwa kawowa - sala 1009

17:00 - 18:00

sala 1093

Jednowymiarowy model przestrzenny stanu hydrochemicznego

Imię i nazwisko: Oktawia Kaflińska

Afiliacja: Uniwersytet Jagielloński

Tytuł referatu: Modelowanie hydrochemiczne

Abstrakt: Ciek wodny modelowano jako jednowymiarowy układ ciągły $x \in [0,L]$ z dyskretną realizacją pomiarową $\{x_i\}_{i=1}^{n}$.

Stan hydrochemiczny opisano wektorem \[ \bm{C}(x)=\big(C_1(x),\dots,C_p(x)\big), \] interpretowanym jako funkcja losowa określona na przedziale $[0,L]$.

Kluczowym elementem analizy jest przestrzenna dystrybuanta \[ F(c)=\frac{1}{L}\int_{0}^{L}\mathbf{1}\!\left(C(s)\le c\right)\,ds, \] określająca udział długości cieku, na którym wartość parametru nie przekracza progu $c$.

W ujęciu dyskretnym otrzymano estymator ważony długością odcinków:

\[ F(c)=\frac{1}{L}\sum_{i=1}^{n}L_i\,\mathbf{1}(C(x_i)\le c), \]

\[ L=\sum_{i=1}^{n}L_i. \]

Zmienność lokalną charakteryzowano przy użyciu estymatorów gradientów \[ \Delta C_j(x_i)= \frac{C_j(x_{i+1})-C_j(x_i)}{x_{i+1}-x_i}, \] które identyfikują strefy podwyższonej dynamiki zmian.

Wpływ źródeł punktowych modelowano w postaci dekompozycji:

\[ \bm{C}(x)=\bm{C}_0(x)+ \]

\[ \sum_{k=1}^{m}\bm{F}_k\,\delta(x-x_k), \]

gdzie $\bm{C}_0(x)$ oznacza tło naturalne, a składniki impulsowe opisują lokalne zaburzenia systemu.

Podczas referatu zaprezentowane zostaną wyniki dla próbek wody zlewni Czerwonki. Na podstawie przestrzennej dystrybuanty zróżnicowania koncentracji jonowej wyznaczone zostaną obszary o podwyższonej presji antropogenicznej (hot spots).

17:00 - 17:30

sala 1094

Analiza własności rosnących w modelach grafów losowych G(n,p) oraz G(n,m)

Imię i nazwisko: Dominika Laszuk

Afiliacja: Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej

Tytuł referatu: Analiza własności rosnących w modelach grafów losowych $G(n,p)$ oraz $G(n,m)$

Abstrakt: Graf losowy to graf o n wierzchołkach, w którym krawędzie są dodawane w sposób losowy. Grafy tego typu znajdują szerokie zastosowanie w modelowaniu złożonych systemów, takich jak sieci społecznościowe, struktury biologiczne czy procesy rozprzestrzeniania się informacji w Internecie. W referacie porównam dwa klasyczne modele konstruowania grafów losowych: model Gilberta G(n,p) oraz model Erdősa–Rényiego G(n,m). W modelu G(n,p) prawdopodobieństwo wystąpienia dowolnej krawędzi wynosi p, a w modelu G(n,m) wybieramy dokładnie m krawędzi spośród wszystkich możliwych (i każdy taki wybór jest równie prawdopodobny). Zacznę od omówienia podstawowych pojęć teorii grafów i grafów losowych, a następnie przedstawię formalne definicje obu wspomnianych modeli. W głównej części referatu omówię tzw. własności rosnące, czyli takie cechy grafu, które — gdy już się pojawią — nie zanikają po dodaniu kolejnych krawędzi. Przykładami takich własności są: spójność grafu (czyli istnienie ścieżki między każdą parą wierzchołków), brak wierzchołków izolowanych, pojawienie się dużej składowej czy istnienie cyklu. Pokażę na prostych przykładach, że wraz ze wzrostem liczby krawędzi (lub parametru p) prawdopodobieństwo wystąpienia tych własności szybko rośnie.

17:30 - 18:00

sala 1094

Analiza mocy testów równości wariancji

Imię i nazwisko: Marlena Sadowska

Afiliacja: Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie

Tytuł referatu: Analiza mocy testów równości wariancji

Abstrakt: Weryfikacja założenia o jednorodności wariancji jest kluczowym krokiem warunkującym poprawność wnioskowania w klasycznej analizie wariancji (ANOVA). Celem referatu jest ocena i porównanie mocy testów równości wariancji (m.in. testu Bartletta, Levene’a oraz Flignera) w zróżnicowanych scenariuszach badawczych za pomocą autorskich symulacji przeprowadzonych w środowisku R. Analiza obejmuje wpływ takich parametrów jak wielkość próby, rodzaj rozkładu danych (w tym rozkłady asymetryczne i o grubych ogonach) czy obecność skrajnych wartości odstających na skuteczność detekcji rzeczywistych różnic. Przedstawione wyniki pozwolą odpowiedzieć na pytanie, który z testów charakteryzuje się najwyższą niezawodnością w zależności od specyfiki analizowanych danych, stanowiąc tym samym praktyczną wskazówkę metodologiczną dla badaczy.

18:00 - 18:30

sala 1093

Kosmiczne autostrady, czyli na czym polega Interplanetary Transport Network

Imię i nazwisko: Emilia Macek

Afiliacja: Uniwersytet Jagielloński

Tytuł referatu: Kosmiczne autostrady, czyli na czym polega Interplanetary Transport Network

Abstrakt: Tradycyjne manewry orbitalne statków kosmicznych wymagają ogromnych nakładów paliwa. Co jednak, gdybyśmy potrafili wykorzystać naturalne, grawitacyjne "prądy" Układu Słonecznego? Referat przybliży matematyczne fundamenty Interplanetary Transport Network (ITN) - sieci niewidzialnych szlaków kosmicznych. Wychodząc od Ograniczonego Kołowego Problemu Trzech Ciał (CR3BP) i analizy punktów Lagrange'a, spojrzymy na mechanikę nieba przez pryzmat teorii układów dynamicznych. Zobaczymy również, w jaki sposób rozmaitości niezmiennicze oraz przekroje Poincarégo pozwalają wyznaczyć w wielowymiarowej przestrzeni fazowej geometryczne "tuby", dzięki którym współczesne sondy kosmiczne mogą przemierzać Układ Słoneczny niemal za darmo.

18:00 - 18:30

sala 1094

Kryptografia krzywych eliptycznych jako przykład matematyki w ochronie danych

Imię i nazwisko: Katarzyna Zdancewicz

Afiliacja: Politechnika Białostocka

Tytuł referatu: Kryptografia krzywych eliptycznych jako przykład matematyki w ochronie danych

Abstrakt: Referat poświęcony jest krzywym eliptycznym i ich roli we współczesnej kryptografii. Na początku przedstawione zostanie pojęcie krzywych eliptycznych oraz najważniejsze własności matematyczne. Następnie omówiona zostanie kryptografia oparta na krzywych eliptycznych, stanowiąca efektywną alternatywę dla tradycyjnych metod szyfrowania. ECC pozwala osiągnąć wysoki poziom bezpieczeństwa przy użyciu znacznie krótszych kluczy, co przekłada się na większą wydajność i mniejsze zużycie zasobów. Kolejna część pracy poświęcona będzie algorytmowi ECDSA, wykorzystywanemu do generowania i weryfikacji podpisów cyfrowych. Mechanizm ten gwarantuje autentyczność nadawcy oraz integralność przesyłanych danych. Referat ma na celu pokazanie, dlaczego rozwiązania bazujące na krzywych eliptycznych odgrywają obecnie kluczową rolę w systemach kryptograficznych i są szeroko stosowane w praktyce.

18:30 - 19:00

sala 1093

Izomorfizm gładkich kwadryk na P³ z P¹ x P¹

Imię i nazwisko: Filip Zieliński

Afiliacja: Uniwersytet Jagielloński

Tytuł referatu: Izomorfizm gładkich kwadryk na $\mathbb{P}^3$ z $\mathbb{P}^1 \times \mathbb{P}^1$.

Abstrakt: Opis krzywych w wyżej wymiarowych przestrzeniach jest w geometrii algebraicznej problemem ważnym i nieoczywistym. Już od wymiaru 3 nie znamy odpowiedzi na wiele podstawowych pytań dotyczących niezdegenerowanych do płaszczyzny krzywych. Jednym z klasycznych narzędzi stosowanym do rozwiązywania takich problemów jest degeneracja krzywych do gladkiej kwadryki. Dzięki zanurzeniu Segre $\mathbb{P}^1 \times \mathbb{P}^1 \rightarrow \mathbb{P}^3$, które pozwala utożsamiać iloczyn prostych rzutowych z gładkimi kwadrykami na $\mathbb{P}^3$, możemy sprowadzać skomplikowane zagadnienia do dobrze opisanej przestrzeni. Podczas referatu zaprezentuję podstawowe własności wielomianów bijednorodnych rozważanych na $\mathbb{P}^1 \times \mathbb{P}^1$, dowiodę ww. izomorfizmu i pokażę jakie ma zastosowanie w dowodach.

18:30 - 19:00

sala 1094

Od rzutu monetą do klastrów: Przegląd modeli grafów losowych

Imię i nazwisko: Michał Falbogowski

Afiliacja: AMU Poznań

Tytuł referatu: Od rzutu monetą do klastrów: Przegląd modeli grafów losowych

Abstrakt: Losowe grafy leżą u podstaw współczesnej nauki o sieciach, oferując eleganckie probabilistyczne narzędzia do modelowania i analizy złożonych systemów – od Internetu i mediów społecznościowych, przez połączenia w mózgu, aż po rozprzestrzenianie się epidemii. Ten wykład stanowi przystępne, przyjazne dla studentów wprowadzenie do pięciu fundamentalnych modeli losowych grafów oraz ich zaskakujących powiązań. Zaczniemy od klasycznych modeli Paula Erdősa i Alfréda Rényi’ego – G(n,p) oraz G(n,m) – wyjaśnimy ich asymptotyczną równoważność oraz zjawisko uderzających przejść fazowych, w tym pojawianie się krawędzi, powstawanie olbrzymiej składowej oraz zanikanie izolowanych wierzchołków. Praktyczne znaczenie tych modeli zilustrujemy na przykładach teorii perkolacji, epidemiologii oraz ich roli jako modeli bazowych (null models) w nauce o sieciach. Następnie omówimy model małego świata autorstwa Duncana Wattsa i Stevena Strogatza, który łączy wysoką lokalną klasteryzację z krótkimi globalnymi ścieżkami – strukturę często obserwowaną w rzeczywistych sieciach, takich jak drogi istoty białej w ludzkim mózgu czy sieci politycznych sympatyków. Porównamy właściwości małego świata z sieciami bezskalowymi (scale-free) i przyjrzymy się prostemu, a zarazem potężnemu mechanizmowi przekablowywania (rewiring). Kolejno przedstawimy model Fana Chung i Linyuan Lu, który pozwala generować grafy o dowolnie zadanym oczekiwanym ciągu stopni wierzchołków. W zakończeniu zajmiemy się eleganckim modelem losowego klastra (random-cluster model) wprowadzonym przez Ceesa Fortuina i Pita Kasteleyna. Ten zunifikowany formalizm łączy perkolację Bernoulliego, model Isinga oraz model Pottsa, ukazując głębokie związki między prawdopodobieństwem, fizyką statystyczną i zjawiskami krytycznymi. Przez cały wykład szczególny nacisk położymy na progi krytyczne, przejścia fazowe oraz rzeczywiste zastosowania, przy jednoczesnym zachowaniu przystępności matematycznej. Nie zakładamy wiedzy wykraczającej poza podstawy rachunku prawdopodobieństwa i teorii grafów. Celem prezentacji jest pokazanie, dlaczego kluczowe pojęcia z teorii losowych grafów warto zgłębiać matematycznie – motywowane ich różnorodnymi zastosowaniami w rzeczywistym świecie. Słowa kluczowe: losowe grafy, sieci małego świata, perkolacja, model Isinga, nauka o sieciach

20:00

gospoda Koko

Integracja

Integracja - gospoda Koko

Niedziela, 12.04.2026

8:00 - 9:00

sala 1009

Śniadanie

Śniadanie - sala 1009

9:00 - 9:30

sala 1093

Arytmetyka Presburgera: rozstrzygalność, złożoność i zastosowania

Imię i nazwisko: Michał Dobranowski

Afiliacja: Akademia Górniczo-Hutnicza w Krakowie

Tytuł referatu: Arytmetyka Presburgera: rozstrzygalność, złożoność i zastosowania

Abstrakt: Teoria pierwszego rzędu liczb naturalnych z dodawaniem jest – jak wykazał Mojżesz Presburger w 1929 roku – rozstrzygalna, co stanowi pozytywną odpowiedź na szczególny przypadek problemu decyzyjnego (Entscheidungsproblem) postawionego przez Hilberta. W ramach referatu omówimy strukturę arytmetyki Presburgera, pokażemy dowód jej rozstrzygalności oparty na eliminacji kwantyfikatorów oraz zarysujemy alternatywny dowód Büchiego, wykorzystujący teorię automatów. Przedstawiona zostanie również analiza złożoności obliczeniowej obu konstrukcji, wybrane nowsze wyniki dotyczące złożoności dowodów w arytmetyce Presburgera oraz aktualne zastosowania tej teorii w formalnej weryfikacji i optymalizacji kodu przez kompilatory.

9:00 - 9:30

sala 1094

Jakie relacje można zakodować w grafie?

Imię i nazwisko: Anna Szymańska

Afiliacja: Uniwersytet Jagielloński

Tytuł referatu: Jakie relacje można zakodować w grafie?

Abstrakt: Pytaniem, czy dla zadanego grafu \(G\) istnieje homomorfizm z \(G\) do \(H\), można wyrazić rozmaite problemy decyzyjne -- od spełnialności formuł boolowskich, przez kolorowanie grafów, aż po problemy planowania zadań. Dlaczego niektóre z nich dają się rozwiązać efektywnym algorytmem, podczas gdy inne okazują się NP-trudne? Żeby lepiej zrozumieć to zagadnienie, warto sięgnąć po gadżety grafowe, którymi mogą być ścieżka, cykl, płotek, a także całkiem nietrywialne struktury. Są to relacje definiowane na wierzchołkach grafu na podstawie relacji krawędzi \(E\), przy użyciu koniunkcji, równości oraz kwantyfikatora egzystencjalnego. Pokazują, jakie struktury można homomorficznie zakodować w grafie \(H\), czyli jakie problemy można zredukować do problemu reprezentowanego przez \(H\). Podczas referatu zaprezentuję konstrukcje wybranych gadżetów i na ich podstawie omówię, w jaki sposób można wykorzystać je przy dowodzeniu trudności problemu zakodowanego w grafie. Jako przykład posłuży 3-wierzchołkowa ścieżka -- jakie relacje można wyrazić za pomocą tego gadżetu?

9:30 - 10:00

sala 1093

Szczególna teoria względności w ujęciu geometrycznym

Imię i nazwisko: Yaroslava Kravetska, Aliaksandr Rybalka

Afiliacja: Uniwersytet Jagielloński

Tytuł referatu: Szczególna teoria względności w ujęciu geometrycznym

Abstrakt: W referacie przedstawię matematyczną konstrukcję przestrzeni Minkowskiego oraz jej związek ze szczególną teorią względności. Punktem wyjścia będzie obserwacja, że struktura czasoprzestrzeni może zostać odtworzona z samej struktury kauzalnej, którą jest niezdegenerowana kwadryka w rzeczywistej przestrzeni wektorowej. Pokażę, że taka struktura wyznacza z dokładnością do czynnika skali metrykę Minkowskiego, a tym samym geometryczną strukturę czasoprzestrzeni szczególnej teorii względności. Następnie omówię w jaki sposób podstawowe efekty szczególnej teorii względności można rozumieć jako konsekwencje geometrii tak określonej przestrzeni.

9:30 - 10:00

sala 1094

Kombinatoryczna teoria Morse'a jako silnik optymalizacji wyznaczania homologii (persystentnych) w kompleksach Lefschetza

Imię i nazwisko: Aleksandra Kowalska

Afiliacja: Uniwersytet Jagielloński

Tytuł referatu: Kombinatoryczna teoria Morse'a jako silnik optymalizacji wyznaczania homologii (persystentnych) w kompleksach Lefschetza

Abstrakt: Jednym z najistotniejszych wyzwań topologii obliczeniowej jest wyznaczanie grup homologii wielowymiarowych kompleksów komórkowych. Dla standardowych metod opartych na postaci normalnej Smith’a, wąskie gardło stanowi niekiedy rozmiar macierzy operatora brzegu. Większe kompleksy, większe macierze, więcej wymiarów, więcej kłopotów. Pomocną dłoń wyciąga do nas uśmiechnięty Robin Forman, oferując wytchnienie od algebraicznych masochizmów — kombinatoryczną teorię Morse’a, a wraz z nią zaawansowane narzędzie optymalizacyjne dla procesu redukcji topologicznej. Referat ma na celu przybliżenie teorii w uogólnionym języku kompleksów Lefschetz’a. W anturażu kombinatorycznych pól wektorowych ustanawiających podział kompleksu na komórki krytyczne oraz redundantne, generowany jest zredukowany kompleks Morse’a, który dziedziczy grupy homologii, a jego operatory brzegu wyznaczane są przez ścieżki gradientowe. Redukcja komórek redundantnych przed przystąpieniem do operacji macierzowych stanowi tym samym niezwykle skuteczną metodę bezstratnej kompresji danych, drastycznie przyspieszając kosztowne i krnąbrne kalkulacje grup homologii kompleksów wielowymiarowych.

10:00 - 10:30

sala 1093

Zbiory Kakeyi

Imię i nazwisko: Michał Mańka

Afiliacja: Uniwersytet Jagielloński

Tytuł referatu: Zbiory Kakeyi

Abstrakt: Dla ciała skończonego $\mathbb{F}$, $A\subseteq\mathbb{F}^n$ jest zbiorem Kakeyi, jeśli zawiera prostą w każdym kierunku. Zaprezentujemy dowód (Dvir 2008 r.) dolnego oszacowania na rozmiar takiego zbioru.
Z kolei $A\subseteq\mathbb{R}^2$ jest zbiorem Kakeyi, jeśli wewnątrz niego można wykonać pełny obrót odcinka jednostkowego. Naszkicujemy konstrukcję dowolnie małych zbiorów Kakeyi.

10:00 - 10:30

sala 1094

Model Blacka Scholesa - model, który na zawsze zmienił świat finansów

Imię i nazwisko: Cyprian Kalbarczyk

Afiliacja: Uniwersytet Warszawski

Tytuł referatu: Model Blacka Scholesa - model, który na zawsze zmienił świat finansów

Abstrakt: W 1900 roku Louis Bachelier zaproponował nowatorski opis dynamiki cen akcji na paryskiej giełdzie. Jego podejście spotkało się z niezrozumieniem, jednak po ponad siedemdziesięciu latach Fischer Black i Myron Scholes postanowili wskrzesić i usprawnić jego pomysł. Ich wysiłek stał się jednym z kluczowych osiągnięć matematyki finansowej. W swoim referacie opowiem o założeniach modelu (które, choć proste i użyteczne, nie są zbyt realistyczne), opiszę ekonomiczną interpretację parametrów modele oraz przedstawię związek modelu Blacka-Scholesa z geometrycznym ruchem Browna.

10:30 - 11:00

sala 1009

Przerwa kawowa

Przerwa kawowa sala 1009

11:00 - 12:00

sala 1093

Arytmetyka afiniczna. Jak za pomocą zbiorów zmusić komputery liczyć precyzyjnie

Imię i nazwisko: Serhii Kuzminov

Afiliacja: Uniwersytet Jagielloński

Tytuł referatu: Arytmetyka afiniczna. Jak za pomocą zbiorów zmusić komputery liczyć precyzyjnie.

Abstrakt: Komputery mają skończoną precyzję. Nie wszystkie liczby można dokładnie zapisać, używając skończonej liczby bitów, oraz nie każdy problem można dokładnie lub symbolicznie rozwiązać. Żeby radzić sobie z tym problemem można używać zbiorów: jeśli liczbę nie można dokładnie zapisać, to dlaczego nie znaleźć takie liczby, które można zapisać i między którymi leży szukana wartość? W trakcie referatu opowiem, czym jest arytmetyka przedziałowa i afiniczna, dlaczego w niektórych przypadkach warto robić obliczenia na zbiorach, a nie na liczbach oraz wytłumaczę, w jaki sposób można aproksymować wyniki działania funkcji za pomocą zbiorów afinicznych.

11:00 - 12:00

sala 1094

Scotcie, powiedz jedno zdanie, a będzie skomplikowany model Twój

Imię i nazwisko: Bartosz Kamiński

Afiliacja: Politechnika Łódzka

Tytuł referatu: Scotcie, powiedz jedno zdanie, a będzie skomplikowany model Twój

Abstrakt: Teoria modeli oferuje opis struktur, które można zdefiniować za pomocą tego samego języka logicznego. Ale jak możemy porównać, który z modeli jest bardziej skomplikowany? Gdy ograniczymy się do modeli przeliczalnych, dostajemy odpowiedź. Zdanie Scotta, będące formułą logiki infinitarnej, charakteryzuje określony model co do izomorfizmu, oraz pozwala na określenie, który model jest bardziej złożony. Na referacie opowiem czym jest model, dlaczego logika infinitarna daje nam więcej niż logika pierwszego rzędu, oraz pokażę, dlaczego struktura $(\mathbb{Q}, \leqslant)$ jest mniej skomplikowana od struktury $(\mathbb{Z}, \leqslant)$.

12:00 - 12:30

sala 1093

Kompresja entropii i Lokalny Lemat Lovasza

Imię i nazwisko: Łukasz Orski

Afiliacja: Uniwersytet Jagielloński

Tytuł referatu: Kompresja entropii i Lokalny Lemat Lovasza

Abstrakt: Lokalny Lemat Lovasza pozwala stwierdzić, że mając dane odpowiednio mało prawdopodobne zdarzenia pomiędzy którymi jest odpowiednio mało zależności, to z dodatnim prawdopodobieństwem żadne z nich nie zajdzie. Ma ono wiele zastosować w konstrukcjach kombinatorycznych np. w teorii grafów czy problemach $k$-SAT. Omówię jego dowód i zastosowania. Następnie pokażę szybki sposób znajdowania elementu przestrzeni probablistycznej niespełniającego żadnego z wybranych zdarzeń losowych zaproponowany przez Mosera i zwany kompresją entropii. W dużym skrócie zamiast losować od razu cały układ losujemy sprytnie jego poprawki dzięki czemu znajdujemy rozwiązanie w czasie wielomianowym, a nie wykładniczym. A to wszystko dzięki entropii!

12:00 - 12:30

sala 1094

Lemat Yonedy i Teoria Kategorii

Imię i nazwisko: Marcin Choma

Afiliacja: Politechnika Krakowska

Tytuł referatu: Lemat Yonedy i Teoria Kategorii

Abstrakt: Punktem wyjścia będzie wprowadzenie podstawowych pojęć teorii kategorii (kategoria, funktor, kategoria dualna) oraz omówienie kilku ciekawych przykładów. W kolejnym etapie zajmiemy się kategoriami funktorów (a w szczególności transformacjami naturalnymi między funktorami) oraz hom-funktorami. W głównej części referatu zostanie omówione zanurzenie Yonedy i w końcu sam lemat Yonedy.

12:30 - 13:00

sala 1093

Czy matematyka wyklucza demokrację?

Imię i nazwisko: Szymon Dziewoński

Afiliacja: Uniwersytet Jagielloński

Tytuł referatu: Czy matematyka wyklucza demokrację?

Abstrakt: Jednym z najsłynniejszych wyników teorii systemów wyborczych jest twierdzenie Arrowa. Dowodzi ono, że nie istnieje idealny system wyborczy, czyli taki, który jednocześnie przestrzegałby jednomyślności, zachowywałby niezależność od nieistotnych alternatyw i nie byłby dyktaturą. W trakcie referatu przeanalizujemy zaksjomatyzowany model systemów wyborczych oraz kilka warunków, które taki system powinien spełniać. Następnie omówimy pewne paradoksy z nich wynikające, w tym wspomniane już twierdzenie Arrowa oraz jego rozszerzenie - twierdzenie Gibbarda-Satterthwaite’a. Zastanowimy się również, w jakim stopniu przedstawione modele odnoszą się do rzeczywistości i które z przedstawionych sytuacji faktycznie miały miejsce w historii wyborów. Referat skierowany jest do wszystkich studentów i nie wymaga wiedzy wstępnej, poza podstawową biegłością w notacji matematycznej.

12:30 - 13:00

sala 1094

Gry topologiczne

Imię i nazwisko: Marta Kosz

Afiliacja: Uniwersytet Wrocławski

Tytuł referatu: Gry topologiczne

Abstrakt: Gry w matematyce kojarzą się zwykle z teorią gier, ale okazuje się, że również topologia ma własną tradycję zakodowywania własności przestrzeni w pewnym zbiorze reguł. Podczas referatu przedstawię proste przykłady takie jak gra punktowo-otwarta, Rothberga czy Banacha-Mazura, a poza tym poruszymy zagadnienie gier dualnych. Temat jest na tyle przystępny i intuicyjny, że tak naprawdę każdy, kto zna podstawy topologii ogólnej, jest w stanie wymyślić własną grę (chociaż być może niekoniecznie przydatną).

13:00 - 14:00

Przerwa obiadowa bistro Świetlica

Przerwa obiadowa bistro Świetlica

14:00 - 14:30

sala 1009

Przerwa kawowa

Przerwa kawowa - sala 1009

14:30 - 15:00

sala 1093

Zakończenie konferencji i rozdanie nagród

Zakończenie konferencji i rozdanie nagród