Harmonogram
Kliknij wybrany bloczek, aby rozwinąć opis wydarzenia.
Piątek, 10.04.2026
Rejestracja uczestników
⌄
Rejestracja uczestników
Podczas rejestracji uczestnicy otrzymują pakiety konferencyjne. Można jej dokonać w dowolnym momencie konferencji - w tym celu należy się udać do sali 1008.
Otwarcie konferencji
⌄
Otwarcie konferencji
Otwarcie konferencji - sala 1093
Wykład otwierający - O komputerowo wspieranych dowodach twierdzeń w dynamice
⌄
Wykład otwierający - O komputerowo wspieranych dowodach twierdzeń w dynamice
Prowadzący: dr hab. Daniel Wilczak
Streszczenie:Komputer to urządzenie, które potrafi gromadzić i przetwarzać dane. Dane te mają swoją skończoną reprezentację w pamięci komputera. Mogą to być na przykład liczby, obrazy, ale również formuły. Komputery w swojej naturze są skończone. Pomimo to okazały się cennym narzędziem w analizie układów dynamicznych, również w przypadkach, gdy przestrzeń fazowa jest nieskończonego wymiaru. W trakcie wykładu postaram się przybliżyć filozofię komputerowo wspieranego dowodu w dynamice oraz zilustrować ją na kilku elementarnych przykładach.
Self-Affine Sets and Falconer's Dimension Theorem
⌄
Self-Affine Sets and Falconer's Dimension Theorem
Imię i nazwisko: Natalia Wróżek
Afiliacja: Uniwersytet Jagielloński
Tytuł referatu: Self-Affine Sets and Falconer’s Dimension Theorem
Abstrakt: We study self-affine attractors generated by finite iterated function systems of affine contractions $f_i(x)=T_i x+b_i$ on $\mathbb{R}^n$. The anisotropic geometry is quantified by Falconer's singular value function $\phi^s(T)$ and the associated subadditive pressure $P(s)=$ $\lim_{k\to\infty}\frac1k\log\sum_{ w \in \mathcal{J}_k} \phi^s(T_w)$. We define the affinity dimension $d$ by the pressure threshold and prove the general upper bound $\dim{H F}\le d$ for every choice of translation vectors, using a scale-adapted covering estimate for ellipsoids and exponential decay when $P(s)<0$. We then state Falconer's theorem (and Solomyak's improvement), which asserts that for fixed linear parts satisfying a norm bound, the equality $\dim{H} F=\dim{B} F=\min\{d,n\}$ holds for Lebesgue-a.e.\ choice of translation parameters. The Bedford--McMullen carpet is discussed as a concrete structured example.
Elegancja w ogólności - Problem Waringa
⌄
Elegancja w ogólności - Problem Waringa
Imię i nazwisko: Wiktor Smolak
Afiliacja: Uniwersytet Rzeszowski
Tytuł referatu: Elegancja w ogólności - Problem Waringa
Abstrakt: Już w starożytności znane były trójki pitagorejskie, czyli liczby naturalne $a,b$ i $c$ spełniające rówananie $$c^2=a^2+b^2.$$ Zamieńmy wyrażenie $c^2$ na dowolną liczbę $n\in \mathbb{N},$ zaś $a,b\in \mathbb{Z}.$ Wówczas otrzymamy trójki liczb $n,a,b$ spełniające równanie $$n=a^2+b^2.$$ Jednakże nie dla każdej liczby $n$ takie liczby $a,b$ istnieją. Przykładowo taki rozkład nie istnieje dla $n=6.$ Jeżeli dopuścimy rozkład liczby $n$ na sumę trzech kwadratów liczb całkowitych, to otrzymamy taki rozkład dla $n=6,$ lecz już $n=7$ takiego rozkładu nie ma. Sytuację ratuje dopuszczenie czwartego kwadratu. Wówczas nie możemy już znaleźć liczby naturalnej nieposiadającej takiego rozkładu, co formalnie udowodnił J.L. Lagrange w 1770 roku. Twierdzenie Lagrange'a o sumie czterech kwadratów było odpowiedzią na szczególny przypadek postawionego w tym samym roku przez E. Waringa twierdzenia, nazwanego później problemem Waringa mówiącego, że dla każdej liczby naturalnej k istnieje taka liczba naturalna $s$, że każde $n$ można zapisać za pomocą sumy $s$ $k-$tych potęg liczb całkowitych. W przypadku twierdzenia udowodnionego przez Lagrange'a $k=2,$ a $s=4.$ W pełnej ogólności problem Waringa udowodnił dopiero D. Hilbert w 1909 roku. Po tym odkryciu pojawił się kolejny problem - wyznaczenie minimalnego $s$ o szukanej własności, które oznaczamy $g(k)$. Okazuje się, że ten problem jest wciaż otwarty. Celem tego referatu jest udowodnienie problemu Waringa w pełnej ogólności za pomocą zasady indukcji matematycznej. Skorzytamy z aparatury nieco efektywniejszej niż Lagrange i Hilbert sprowadzając problem do twierdzenia prostszego. Wykażemy, że każdą liczbę naturalną $n$ da się przedstawić w postaci $$n=\sum^M_{i=1}c_in_i^k,$$ gdzie $M\in \mathbb{N}, \ c_1,..,c_M\in \mathbb{Q}_+,$ zaś $n_1,...,n_M\in \mathbb{N}_0,$ a następnie pokażemy, że problem Waringa jest wnioskiem z tego twierdzenia. Oprócz typowych narzędzi teorii liczb wykorzystamy m.in. pojęcia geometryczne, kwaterniony oraz pojęcie środka masy. Jako krok bazowy udowodnimy twierdzenie Lagrange'a o sumie czterech kwadratów. Następnie oszacujemy $g(k)$ i zastanowimy się nad jej wartością dokładną.
Przerwa obiadowa bistro Świetlica
⌄
Przerwa obiadowa bistro Świetlica
Przerwa obiadowa bistro Świetlica
Kwantowa przewaga w grze CHSH
⌄
Kwantowa przewaga w grze CHSH
Imię i nazwisko: Andrzej Kwaśniewski
Afiliacja: Uniwersytet Jagielloński
Tytuł referatu: Kwantowa przewaga w grze CHSH
Abstrakt: Wyobraźmy sobie dwóch graczy Alicję i Bartosza biorących udział w grze z sędzią. Po rozpoczęciu rozgrywki nie mogą się komunikować, jednak mogą wcześniej ustalić sobie wspólną strategię. Sędzia przekazuje im losowe bity \(x_a, x_b \in \{0, 1\}\). Ich celem jest podanie sędzi takich bitów \(y_a, y_b\) aby spełniona była zależność \(x_a \cdot x_b = y_a + y_b \text{ mod } 2\).
Niezależnie od przyjętej strategii deterministycznej prawdopodobieństwo wygranej nie może przekroczyć 3/4. Jest to forma nierówności CHSH, która służy do udowodnienia twierdzenia Bella. Okazuje się jednak, że jeśli Alicja i Bartosz dysponują parą kwantowo splątanych stanów to przy odpowiedniej strategii mogą zwiększyć prawdopodobieństwo wygranej do \(\approx\) 0,85.
Ta pozornie prosta gra dowodzi nam, że mechanika kwantowa wyklucza lokalne teorię oparte na ukrytych zmiennych. Pokażemy matematyczne podstawy tej kwantowej przewagi, pokażemy dowód ograniczenia klasycznego i kwantowego oraz zastanowimy się, co wyniki mówią nam o fundamentalnej strukturze rzeczywistości.
Przestrzeń Forta
⌄
Przestrzeń Forta
Imię i nazwisko: Anna Khalina
Afiliacja: Uniwersytet Jagielloński
Tytuł referatu: Przestrzeń Forta
Abstrakt: Przestrzeń topologiczną Forta definiujemy jako nieskończony zbiór $X$ na którym wyróżniamy punkt $p$, i wprowadzamy topologię $\tau$ taką że zbiorami otwartymi są zbiory których dopełnienia są skończone lub zawierają $p$. W trakcie referatu opowiemy o własnościach tej przestrzeni czym się różnią przypadki kiedy $X$ jest przeliczalny i kiedy $X$ jest nieprzeliczalny. Pokażemy przykład przestrzeni Forta która spełnia piąty lecz nie szósty aksjomat oddzielania. Także rozważymy przestrzeni w których zamiast skończoności dopełnień wymagamy ich przeliczalności(Fortissimo) lub wyróżniamy dwa punkty zamiast jednego (Zmodyfikowana Forta).
Grupy homotopii sumy jednopunktowej sfer
⌄
Grupy homotopii sumy jednopunktowej sfer
Imię i nazwisko: Krzysztof Gołębiowski
Afiliacja: Uniwersytet Jagielloński
Tytuł referatu: Grupy homotopii sumy jednopunktowej sfer
Abstrakt: Każdy, kto miał do czynienia z topologią algebraiczną, niemalże na pewno słyszał, iż (w przeciwieństwie do grup homologii) grupy homotopii sfer są zupełnie nieprzewidywalne i do dziś nie znamy wszystkich; tym bardziej liczenie grup homotopii ogólnych przestrzeni topologicznych jest syzyfową pracą. W roku 1954 J.P. Hilton wyraził grupy homotopii (skończonej) sumy jednopunktowej (co najmniej dwuwymiarowych) sfer za pomocą sum prostych grup homotopii sfer. Podczas referatu zapoznamy się z wynikiem Hiltona oraz pojęciami, które są potrzebne do jego sformułowania.
Jak szybki jest chaos?
⌄
Jak szybki jest chaos?
Imię i nazwisko: Krzysztof Caban
Afiliacja: Uniwersytet Gdański
Tytuł referatu: Jak szybki jest chaos?
Abstrakt: Teoria iterowanych układów odwzorowań, zapoczątkowana przez Hutchinsona w latach 80, jest jednym ze sposobów na opis wielu klasycznych fraktali (np. zbioru Cantora, krzywej Kocha). Fraktale, które można uzyskać w obrębie tej teorii nazywane są atraktorami. Jednym z podstawowych algorytmów, które służą do generowania atraktorów jest algorytm gra w chaos. W trakcie referatu przypomnimy podstawy teorii iterowanych układów odwzorowań i zapoznamy się z grą w chaos. Najważniejszą część referatu będzie stanowiła analiza tempa zbieżności tego algorytmu.
Przerwa kawowa
⌄
Przerwa kawowa
Przerwa kawowa - sala 1009
Od metody GPY do twierdzenia o ograniczonych lukach między kolejnymi liczbami pierwszymi
⌄
Od metody GPY do twierdzenia o ograniczonych lukach między kolejnymi liczbami pierwszymi
Imię i nazwisko: Bartosz Głowacki
Afiliacja: Uniwersytet Jagielloński
Tytuł referatu: Od metody GPY do twierdzenia o ograniczonych lukach między kolejnymi liczbami pierwszymi
Abstrakt: Twierdzenie o liczbach pierwszych implikuje, że średnia luka między kolejnymi liczbami pierwszymi $p_n < p_{n+1}$ jest rzędu $\log p_n$. Przez długi czas nie było jednak wiadomo, czy istnieje nieskończenie wiele par liczb pierwszych oddalonych od siebie o pewną stałą. Przełom nastąpił w 2005 roku kiedy D. Goldston, J. Pintz and C. Yıldırım opracowali nową metodą sitową (znaną dziś jako metoda GPY) i wykazali, że znormalizowana luka \[ \frac{p_{n+1}-p_n}{\log p_n} \] może być dowolnie mała. W referacie przedstawię główne idee metody GPY z punktu widzenia teorii sit, oraz wyjaśnię, w jaki sposób została ona rozwinięta przez Maynarda, co doprowadziło do dowodu istnienia nieskończenie wielu par liczb pierwszych o ograniczonej luce bazującego na tej metodzie.
Logiki wielowartościowe i prawie-ciała zbiorów jako ich modele
⌄
Logiki wielowartościowe i prawie-ciała zbiorów jako ich modele
Imię i nazwisko: Michał Zapała
Afiliacja: Akademia Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej w Warszawie
Tytuł referatu: Logiki wielowartościowe i prawie-ciała zbiorów jako ich modele
Abstrakt: Celem referatu jest przybliżenie słuchaczom historii i zastosowań popularnych logik wielowartościowych – szczególnie trójwartościowej Łukasiewicza i czterowartościowej Belnapa. Przedstawiony zostanie problem ustalenia nieklasycznej wartości operacji na zdaniach. Jako próba jego rozwiązania zostanie zdefiniowana kategoria nieznacznie szersza od klasycznych ciał zbiorów, pozwalająca na modelowanie logik trzy-, cztero-, a nawet pięcio- lub sześciowartościowych; podane zostaną matematycznie użyteczne przykłady tych ostatnich. Główna część referatu jest polskojęzyczną wersją wystąpienia „Near-fields of sets and their utility as models of multi-valued logics” wygłoszonego na warsztacie „Logic in Visegrad Countries”; nowym wynikiem będzie reprezentacja „prawie-ciał zbiorów” jako rodzin filtrów.
Integracja
⌄
Integracja
Integracja
Sobota, 11.04.2026
Śniadanie
⌄
Śniadanie
Śniadanie - sala 1009
Non-commutative geometry: from spectra of operators to the Standard Model of Particle Physics
⌄
Non-commutative geometry: from spectra of operators to the Standard Model of Particle Physics
Imię i nazwisko: Tomasz Grewenda
Afiliacja: Uniwersytet Jagielloński
Tytuł referatu: Non-commutative geometry: from spectra of operators to the Standard Model of Particle Physics.
Abstrakt: I introduce the Alain Connes' approach to manifolds via the algebra of continuous functions and the spectra of pseudodifferential operators. As its foundational principle, one can reconstruct the geometry and topology of a space using the spectral triple $(\mathcal{A}, \mathcal{H}, D)$ together with the Gelfand-Naimark theorem. This allows a rigorous analysis of quantum spaces by dropping the notion of a classical "point" and introducing a non-commutative $C^*$-algebra $\mathcal{A}$ represented on a Hilbert space $\mathcal{H}$ (the spinor bundle, by default) accompanied by a distinguished Dirac operator $D$. Furthermore, I present applications of the Connes' spectral approach in physics as a paradigm governing the Standard Model of Particle Physics.
Archimedesowi na złość, czyli opowieść o teorii ciał niearchimedesowych
⌄
Archimedesowi na złość, czyli opowieść o teorii ciał niearchimedesowych
Imię i nazwisko: Radosław Zając
Afiliacja: Uniwersytet Jagielloński
Tytuł referatu: Archmiedesowi na złość, czyli opowieść o teorii ciał niearchmiedesowych.
Abstrakt: Podczas referatu zagłębimy się w tajemnicze rejony ciał niearchmiedesowych, których modelowym przykładem jest ciało liczb p-adycznych $Q_p$. W naszych rozważaniach pójdziemy dalej, wyprowadzimy tą teorię od podstaw i w miarę możliwości poprzemy ją przykładami, w celu lepszego jej zrozumienia. Zakończymy nasze spotkanie wprowadzeniem algebr Tate'a i kilkoma uwagami na ich temat.
Jak zaprojektować metro - matematyczne modele transportu publicznego i ich optymalizacja
⌄
Jak zaprojektować metro - matematyczne modele transportu publicznego i ich optymalizacja
Imię i nazwisko: Jan Pulkowski
Afiliacja: Uniwersytet Jagielloński
Tytuł referatu: Jak zaprojektować metro - matematyczne modele transportu publicznego i ich optymalizacja
Abstrakt: Zastanawiało was kiedyś jak powinno wyglądać szumnie zapowiadane krakowskie metro i jak zdecydowano którędy je poprowadzić? Okazuje się, że odpowiedzi da się całkiem precyzyjnie wyznaczyć. W funkcjonowaniu i planowaniu komunikacji miejskiej ścierają się dwie, sprzeczne siły. Podróżni mają swoje potrzeby - chcą dojechać stosunkowo blisko celu, w sensownym czasie, a operatorzy - techniczne i budżetowe ograniczenia. Posiadając dane o zapotrzebowaniu na kursy między konkretnymi punktami, możliwa jest optymalizacja linii środka transportu, w sposób który maksymalizuje wygodę pasażera, jednocześnie biorąc pod uwagę możliwości przewoźnika. W referacie omówię modele programowania matematycznego uwzględniające oba te aspekty doboru linii transportu, możliwe do zoptymalizowania za pomocą metod programowania całkowitoliczbowego. Skupię się na problemie wyboru optymalnego zbioru linii przy ustalonej z góry puli i kosztach, w sposób który maksymalizuje komfort pasażerów, rozumiany przez czas ich przejazdu, licząc przesiadki. Przybliżę ideę programowania matematycznego i jej zastosowania - dwie propozycje rozwiązania powyższego problemu obecne w literaturze: proponowane przez Anitę Schoebel i Susanne Scholl ("Line Planning with Minimal Traveling Time") zapewnienie środków transportu wszystkim pasażerom oraz model Karla Nachtigalla i Karla Jeroscha ("Simultaneous Network Line Planning and Traffic Assignment"), w którym pasażer pojedzie komunikacją zbiorową tylko jeżeli jest dostatecznie szybka.
Twierdzenie Monsky'ego
⌄
Twierdzenie Monsky'ego
Imię i nazwisko: Jakub Sokołowski
Afiliacja: Politechnika Wrocławska
Tytuł referatu: Twierdzenie Monsky'ego
Abstrakt: Twierdzenie Monsky'ego mówi, że kwadratu nie da się podzielić na nieparzystą liczbę trójkątów o równych polach. Udowodnił je Paul Monsky w roku 1970. Mimo bardzo prostego sformułowania twierdzenie to ma zaskakująco ciekawy dowód. Korzysta się w nim z takich narzędzi jak normy $p$-adyczne oraz lemat Spernera. W moim referacie przybliżę te pojęcia i opowiem o dowodzie twierdzenia Monsky'ego.
Jak zwinąć drzewo w mapę?
⌄
Jak zwinąć drzewo w mapę?
Imię i nazwisko: Monika Brattig
Afiliacja: Uniwersytet Wrocławski
Tytuł referatu: Jak zwinąć drzewo w mapę?
Abstrakt: Zrozumienie asymptotycznych właściwości dużych losowych grafów osadzonych na powierzchniach to jedno z fascynujących wyzwań współczesnej teorii prawdopodobieństwa i kombinatoryki. W referacie opowiemy o badaniu granic skalowania losowych kwadrangulacji, czyli map planarnych, w których każda ściana ograniczona jest dokładnie czterema krawędziami. Głównym narzędziem analitycznym, które pozwala na pracowanie na tych skomplikowanych strukturach, jest bijekcja Cori-Vauquelina-Schaeffera (CVS). Umożliwia ona wzajemnie jednoznaczne kodowanie kwadrangulacji za pomocą tak zwanych drzew z etykietami. Drzewo z etykietami to nic innego jak płaskie drzewo ukorzenione, w którym każdemu wierzchołkowi przypisano liczbę całkowitą w taki sposób, że korzeń ma zawsze wartość $0$, a wzdłuż każdej krawędzi etykieta może zmienić się o co najwyżej $1$ w wartości bezwzględnej. To z pozoru proste kodowanie ma potężne konsekwencje: etykiety na drzewie w sposób ścisły determinują odległości w odpowiadającej mu mapie od pewnego wyróżnionego wierzchołka. Dzięki temu, przenosząc problem z grafów na łatwiejsze do analizy drzewa, możemy badać ich właściwości metryczne. Podczas referatu pokażemy, że ciąg losowych kwadrangulacji o $n$ ścianach, po odpowiednim przeskalowaniu metryki przez czynnik $n^{-1/4}$, posiada granicę w sensie odległości Gromova-Hausdorffa. Ta losowa ciągła przestrzeń metryczna nosi nazwę Mapy Browna. Na końcu omówimy jej niezwykłe własności geometryczne i topologiczne. Mimo że przestrzeń ta powstaje z "posklejanego" drzewa, udowodniono, że prawie na pewno ma ona wymiar Hausdorffa równy $4$ oraz jest homeomorficzna ze sferą dwuwymiarową $\mathbb{S}^2$.
Krótki wstęp do geometrii dużej skali
⌄
Krótki wstęp do geometrii dużej skali
Imię i nazwisko: Ksawery Adamczyk
Afiliacja: Uniwersytet Warszawski
Tytuł referatu: Krótki wstęp do geometrii dużej skali
Abstrakt: Celem tej pracy jest zapoznanie słuchaczy z podstawowymi pojęciami wykorzystywanymi w geometrii dużej skali. Postaram się przedstawić geometryczne spojrzenie na teorię grup, wprowadzając na owych grupach strukturę przestrzeni metrycznych oraz konstrukcję grafów Cayleya. Na początku przypomnę przydatne pojęcia z algebry, w dalszej części referatu pokażę również definicje, jak i przykłady quasi-izometrii czy zgrubnych równoważności. Poprzez przedstawienie m.in. naturalnych intuicji i idei dowodów, osoby słuchające zachęcane są do analizy/głębszego zastanowienia się nad własnościami D-sieci i przestrzeni dyskretnych.
Przerwa kawowa
⌄
Przerwa kawowa
Przerwa kawowa - sala 1009
Kiedy równania spotykają losowość: Dynamika modeli epidemiologicznych w świetle symulacji Monte Carlo
⌄
Kiedy równania spotykają losowość: Dynamika modeli epidemiologicznych w świetle symulacji Monte Carlo
Imię i nazwisko: Rai Ciszewska
Afiliacja: Politechnika Wrocławska
Tytuł referatu: Kiedy równania spotykają losowość: Dynamika modeli epidemiologicznych w świetle symulacji Monte Carlo
Abstrakt: W dobie globalnych wyzwań zdrowotnych, precyzyjne zrozumienie mechanizmów rozprzestrzeniania się chorób zakaźnych pozostaje kluczowym zadaniem współczesnej nauki. Referat stanowi kompleksowe przejście od klasycznych, deterministycznych modeli matematycznych do zaawansowanych symulacji stochastycznych, obrazujących dynamikę epidemii. Wystąpienie rozpocznie się od wyprowadzenia fundamentalnego modelu różniczkowego SIR (Podatni, Zakażeni, Wyzdrowiali) oraz zdefiniowania podstawowej liczby odtwarzania ($R_0$). Następnie, omówione zostaną istotne rozszerzenia tego modelu. Szczególna uwaga zostanie poświęcona wariantom uwzględniającym dodatkowe stany populacyjne, w tym modelowi q-SIRQD, który integruje wpływ kwarantanny, ekspozycji oraz śmiertelności na ostateczny bilans zakażeń. Kluczowym punktem prezentacji będzie zderzenie idealistycznego podejścia deterministycznego ze stochastyczną naturą rzeczywistości. Za pomocą przeprowadzonych symulacji Monte Carlo zaprezentowane zostaną wykresy obrazujące ewolucję epidemii w czasie. Słuchacze będą mieli okazję zaobserwować, w jaki sposób losowość zdarzeń oraz manipulacja poszczególnymi parametrami (np. skutecznością kwarantanny) wpływają na spłaszczanie krzywej zachorowań. Celem referatu jest pokazanie, jak synergia matematyki, biologii i programowania pozwala nie tylko opisywać, ale i przewidywać skomplikowane zjawiska epidemiologiczne.
Próbkowanie Gibbsa w praktyce: od teorii łańcuchów Markowa do zastosowań bayesowskich
⌄
Próbkowanie Gibbsa w praktyce: od teorii łańcuchów Markowa do zastosowań bayesowskich
Imię i nazwisko: Emilia Porczyńska
Afiliacja: Politechnika Wrocławska
Tytuł referatu: Próbkowanie Gibbsa w praktyce: od teorii łańcuchów Markowa do zastosowań bayesowskich
Abstrakt: W referacie omówiona zostanie metoda próbkowania Gibbsa jako szczególny przypadek metod Monte Carlo opartych na łańcuchach Markowa (MCMC). W pierwszej części przedstawione zostaną podstawowe pojęcia teorii łańcuchów Markowa. Następnie zaprezentowana zostanie konstrukcja algorytmu Gibbsa oraz intuicja stojąca za jego zbieżnością do rozkładu docelowego. W drugiej części referatu omówione zostanie zastosowanie metody do symulacji z wielowymiarowego rozkładu normalnego. Na podstawie przeprowadzonych symulacji przedstawiony zostanie wpływ korelacji między zmiennymi na tempo mieszania łańcucha oraz praktyczne aspekty implementacji algorytmu, takie jak zjawisko burn-in i autokorelacja próbek.
Analiza funkcji p-adycznych
⌄
Analiza funkcji p-adycznych
Imię i nazwisko: Anna Prucnal
Afiliacja: Uniwersytet Jagielloński
Tytuł referatu: Analiza funkcji p-adycznych
Abstrakt: W referacie zostaną omówione wybrane zjawiska analizy p-adycznej w ciele $Q_p$ pokazujące, że intuicja z analizy rzeczywistej, zwłaszcza ta związana z rachunkiem różniczkowym, nie przenosi się do przestrzeni ultrametrycznych. Na początku wystąpienia zostanie przedstawiona topologiczna charakteryzacja ciała $Q_p$ (ultrametryczność, własności kul). Następnie zostaną omówione podstawowe własności ciągłości w $Q_p$, ze szczególnym uwzględnieniem roli struktury ultrametrycznej tej przestrzeni. Ciągłość w $Q_p$ definiuje się standardowo, jednakże ultrametryczna struktura $Q_p$ sprawia, że pojawiają się przypadki nieobecne w analizie rzeczywistej, takie jak nietrywialne funkcje ciągłe i lokalnie stałe. Ponadto na zbiorach zwartych, takich jak $Z_p$, lokalna stałość funkcji pociąga za sobą również jej jednostajną ciągłość. Ostatnią częścią referatu będzie omówienie różniczkowalności w $Q_p$ oraz temu, dlaczego nie zachodzą klasyczne twierdzenia z analizy rzeczywistej, takie jak twierdzenie Rolle’a oraz twierdzenie o wartości średniej. Zostanie zilustrowane, że pochodna stale równa 0 nie pociąga za sobą stałości funkcji oraz przykład funkcji, która jest injekcją o pochodnej stale równej 0. Na koniec zostanie przedstawiony wynik, że nie istnieje surjekcja o pochodnej stale równej 0.
Struktury pseudoskończone i ich (pseudoskończone) automorfizmy
⌄
Struktury pseudoskończone i ich (pseudoskończone) automorfizmy
Imię i nazwisko: Michał Mądrala
Afiliacja: Uniwersytet Wrocławski
Tytuł referatu: Struktury pseudoskończone i ich (pseudoskończone) automorfizmy
Abstrakt: Nierzadko nieskończone struktury pochodzą w pewien sposób od struktur skończonych. Jednym z rodzajów takich struktur są struktury pseudoskończone, czyli takie w których każde prawdziwe zdanie ma skończony model. W swoim referacie przybliżę słuchaczom to pojęcie oraz podam jego naturalne przykłady. Zdefiniuję również pojęcie pseudoskończonego automorfizmu i pokażę kilka twierdzeń i nierozwiązanych dotąd przeze mnie problemów z nimi związanych. Referat będzie bazował na mojej pracy licencjackiej z teorii modeli, pisanej pod kierunkiem prof. Ludomira Newelskiego.
Sesja plakatowa
⌄
Sesja plakatowa
Sesja plakatowa (Hol I piętro)
Przerwa obiadowa bistro Świetlica
⌄
Przerwa obiadowa bistro Świetlica
Przerwa obiadowa bistro Świetlica
Wykład niespodzianka
⌄
Wykład niespodzianka
Przerwa kawowa
⌄
Przerwa kawowa
Przerwa kawowa - sala 1009
Pół-izolowane zera funkcji zeta i L-funkcji
⌄
Pół-izolowane zera funkcji zeta i L-funkcji
Imię i nazwisko: Patryk Nitkowski
Afiliacja: Uniwersytet Jagielloński $\&$ Politechnika Łódzka
Tytuł referatu: Pół-izolowane zera funkcji $\zeta$ i L-funkcji
Abstrakt: Sformułowana w XX wieku hipoteza o gęstości zer funkcji $\zeta$ Riemanna orzeka, że liczba jej zer w pewnych obszarach płaszczyzny zespolonej jest "wystarczająco mała". W roku $2023$ laureat medalu Fieldsa, James Maynard wraz z Kylem Prattem zaproponowali hipotezę słabszą, niż hipoteza Riemanna. Mówi ona, że wszystkie nietrywialne zera funkcji $\zeta$ leżą na skończenie wielu prostych pionowych. Przy założeniu tej hipotezy można otrzymać ciekawe rezultaty związane z występowaniem liczb pierwszych w krótkich przedziałach. Są one niemal tak silne, jak przy założeniu hipotezy Riemanna. Wprowadzili oni również pojęcie tak zwanych pół-izolowanych zer w kontekście funkcji $\zeta$, czyli takich zer, dla których w pewnym otoczeniu na prawo oraz poniżej nie wystąpi inne zero. Co ciekawe dla tych specyficznie zdefiniowanych zer zachodzi pewna wersja hipotezy o gęstości. Podczas referatu zaprezentuję wcześniej wspomniane wyniki oraz obecny stan wiedzy dotyczący tych zagadnień, które były rozważane w kontekście L-funkcji. Przedstawię również kilka swoich pomysłów na dalszy rozwój tej teorii.
Symbole Manina i obliczenia w przestrzeniach form modularnych wagi 2
⌄
Symbole Manina i obliczenia w przestrzeniach form modularnych wagi 2
Imię i nazwisko: Mateusz Rajzer
Afiliacja: Uniwersytet Rzeszowski
Tytuł referatu: Symbole Manina i obliczenia w przestrzeniach form modularnych wagi 2
Abstrakt: Formy modularne wagi 2 względem grupy kongruencji $\Gamma_0(N)$ stanowią kluczowy obiekt współczesnej teorii liczb, łącząc analizę zespoloną z geometrią algebraiczną i arytmetyką. Ze względu na ich definicję analityczną jako funkcji holomorficznych na górnej półpłaszczyźnie, bezpośrednie obliczenia w tych przestrzeniach są nietrywialne. W referacie przedstawiona zostanie metoda symboli modularnych, umożliwiająca efektywny opis obliczeniowy przestrzeni form modularnych poprzez ich identyfikację z grupą homologii krzywej modularnej $X_0(N)$. Omówione zostanie twierdzenie Manina, pozwalające na redukcję nieskończonej struktury grupy $\Gamma_0(N)$ do skończonej prezentacji przy użyciu symboli Manina oraz ułamków łańcuchowych. Wskazane zostanie również, w jaki sposób podejście to pozwala na jawną, macierzową realizację operatorów Heckego i wyznaczanie q-rozszerzenia form modularnych.
Przerwa kawowa
⌄
Przerwa kawowa
Przerwa kawowa - sala 1009
Jednowymiarowy model przestrzenny stanu hydrochemicznego
⌄
Jednowymiarowy model przestrzenny stanu hydrochemicznego
Imię i nazwisko: Oktawia Kaflińska
Afiliacja: Uniwersytet Jagielloński
Tytuł referatu: Modelowanie hydrochemiczne
Abstrakt: Ciek wodny modelowano jako jednowymiarowy układ ciągły $x \in [0,L]$ z dyskretną realizacją pomiarową $\{x_i\}_{i=1}^{n}$.
Stan hydrochemiczny opisano wektorem \[ \bm{C}(x)=\big(C_1(x),\dots,C_p(x)\big), \] interpretowanym jako funkcja losowa określona na przedziale $[0,L]$.
Kluczowym elementem analizy jest przestrzenna dystrybuanta \[ F(c)=\frac{1}{L}\int_{0}^{L}\mathbf{1}\!\left(C(s)\le c\right)\,ds, \] określająca udział długości cieku, na którym wartość parametru nie przekracza progu $c$.
W ujęciu dyskretnym otrzymano estymator ważony długością odcinków:
\[ F(c)=\frac{1}{L}\sum_{i=1}^{n}L_i\,\mathbf{1}(C(x_i)\le c), \]
\[ L=\sum_{i=1}^{n}L_i. \]
Zmienność lokalną charakteryzowano przy użyciu estymatorów gradientów \[ \Delta C_j(x_i)= \frac{C_j(x_{i+1})-C_j(x_i)}{x_{i+1}-x_i}, \] które identyfikują strefy podwyższonej dynamiki zmian.
Wpływ źródeł punktowych modelowano w postaci dekompozycji:
\[ \bm{C}(x)=\bm{C}_0(x)+ \]
\[ \sum_{k=1}^{m}\bm{F}_k\,\delta(x-x_k), \]
gdzie $\bm{C}_0(x)$ oznacza tło naturalne, a składniki impulsowe opisują lokalne zaburzenia systemu.
Podczas referatu zaprezentowane zostaną wyniki dla próbek wody zlewni Czerwonki. Na podstawie przestrzennej dystrybuanty zróżnicowania koncentracji jonowej wyznaczone zostaną obszary o podwyższonej presji antropogenicznej (hot spots).
Analiza własności rosnących w modelach grafów losowych G(n,p) oraz G(n,m)
⌄
Analiza własności rosnących w modelach grafów losowych G(n,p) oraz G(n,m)
Imię i nazwisko: Dominika Laszuk
Afiliacja: Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej
Tytuł referatu: Analiza własności rosnących w modelach grafów losowych $G(n,p)$ oraz $G(n,m)$
Abstrakt: Graf losowy to graf o n wierzchołkach, w którym krawędzie są dodawane w sposób losowy. Grafy tego typu znajdują szerokie zastosowanie w modelowaniu złożonych systemów, takich jak sieci społecznościowe, struktury biologiczne czy procesy rozprzestrzeniania się informacji w Internecie. W referacie porównam dwa klasyczne modele konstruowania grafów losowych: model Gilberta G(n,p) oraz model Erdősa–Rényiego G(n,m). W modelu G(n,p) prawdopodobieństwo wystąpienia dowolnej krawędzi wynosi p, a w modelu G(n,m) wybieramy dokładnie m krawędzi spośród wszystkich możliwych (i każdy taki wybór jest równie prawdopodobny). Zacznę od omówienia podstawowych pojęć teorii grafów i grafów losowych, a następnie przedstawię formalne definicje obu wspomnianych modeli. W głównej części referatu omówię tzw. własności rosnące, czyli takie cechy grafu, które — gdy już się pojawią — nie zanikają po dodaniu kolejnych krawędzi. Przykładami takich własności są: spójność grafu (czyli istnienie ścieżki między każdą parą wierzchołków), brak wierzchołków izolowanych, pojawienie się dużej składowej czy istnienie cyklu. Pokażę na prostych przykładach, że wraz ze wzrostem liczby krawędzi (lub parametru p) prawdopodobieństwo wystąpienia tych własności szybko rośnie.
Analiza mocy testów równości wariancji
⌄
Analiza mocy testów równości wariancji
Imię i nazwisko: Marlena Sadowska
Afiliacja: Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie
Tytuł referatu: Analiza mocy testów równości wariancji
Abstrakt: Weryfikacja założenia o jednorodności wariancji jest kluczowym krokiem warunkującym poprawność wnioskowania w klasycznej analizie wariancji (ANOVA). Celem referatu jest ocena i porównanie mocy testów równości wariancji (m.in. testu Bartletta, Levene’a oraz Flignera) w zróżnicowanych scenariuszach badawczych za pomocą autorskich symulacji przeprowadzonych w środowisku R. Analiza obejmuje wpływ takich parametrów jak wielkość próby, rodzaj rozkładu danych (w tym rozkłady asymetryczne i o grubych ogonach) czy obecność skrajnych wartości odstających na skuteczność detekcji rzeczywistych różnic. Przedstawione wyniki pozwolą odpowiedzieć na pytanie, który z testów charakteryzuje się najwyższą niezawodnością w zależności od specyfiki analizowanych danych, stanowiąc tym samym praktyczną wskazówkę metodologiczną dla badaczy.
Kosmiczne autostrady, czyli na czym polega Interplanetary Transport Network
⌄
Kosmiczne autostrady, czyli na czym polega Interplanetary Transport Network
Imię i nazwisko: Emilia Macek
Afiliacja: Uniwersytet Jagielloński
Tytuł referatu: Kosmiczne autostrady, czyli na czym polega Interplanetary Transport Network
Abstrakt: Tradycyjne manewry orbitalne statków kosmicznych wymagają ogromnych nakładów paliwa. Co jednak, gdybyśmy potrafili wykorzystać naturalne, grawitacyjne "prądy" Układu Słonecznego? Referat przybliży matematyczne fundamenty Interplanetary Transport Network (ITN) - sieci niewidzialnych szlaków kosmicznych. Wychodząc od Ograniczonego Kołowego Problemu Trzech Ciał (CR3BP) i analizy punktów Lagrange'a, spojrzymy na mechanikę nieba przez pryzmat teorii układów dynamicznych. Zobaczymy również, w jaki sposób rozmaitości niezmiennicze oraz przekroje Poincarégo pozwalają wyznaczyć w wielowymiarowej przestrzeni fazowej geometryczne "tuby", dzięki którym współczesne sondy kosmiczne mogą przemierzać Układ Słoneczny niemal za darmo.
Kryptografia krzywych eliptycznych jako przykład matematyki w ochronie danych
⌄
Kryptografia krzywych eliptycznych jako przykład matematyki w ochronie danych
Imię i nazwisko: Katarzyna Zdancewicz
Afiliacja: Politechnika Białostocka
Tytuł referatu: Kryptografia krzywych eliptycznych jako przykład matematyki w ochronie danych
Abstrakt: Referat poświęcony jest krzywym eliptycznym i ich roli we współczesnej kryptografii. Na początku przedstawione zostanie pojęcie krzywych eliptycznych oraz najważniejsze własności matematyczne. Następnie omówiona zostanie kryptografia oparta na krzywych eliptycznych, stanowiąca efektywną alternatywę dla tradycyjnych metod szyfrowania. ECC pozwala osiągnąć wysoki poziom bezpieczeństwa przy użyciu znacznie krótszych kluczy, co przekłada się na większą wydajność i mniejsze zużycie zasobów. Kolejna część pracy poświęcona będzie algorytmowi ECDSA, wykorzystywanemu do generowania i weryfikacji podpisów cyfrowych. Mechanizm ten gwarantuje autentyczność nadawcy oraz integralność przesyłanych danych. Referat ma na celu pokazanie, dlaczego rozwiązania bazujące na krzywych eliptycznych odgrywają obecnie kluczową rolę w systemach kryptograficznych i są szeroko stosowane w praktyce.
Izomorfizm gładkich kwadryk na P³ z P¹ x P¹
⌄
Izomorfizm gładkich kwadryk na P³ z P¹ x P¹
Imię i nazwisko: Filip Zieliński
Afiliacja: Uniwersytet Jagielloński
Tytuł referatu: Izomorfizm gładkich kwadryk na $\mathbb{P}^3$ z $\mathbb{P}^1 \times \mathbb{P}^1$.
Abstrakt: Opis krzywych w wyżej wymiarowych przestrzeniach jest w geometrii algebraicznej problemem ważnym i nieoczywistym. Już od wymiaru 3 nie znamy odpowiedzi na wiele podstawowych pytań dotyczących niezdegenerowanych do płaszczyzny krzywych. Jednym z klasycznych narzędzi stosowanym do rozwiązywania takich problemów jest degeneracja krzywych do gladkiej kwadryki. Dzięki zanurzeniu Segre $\mathbb{P}^1 \times \mathbb{P}^1 \rightarrow \mathbb{P}^3$, które pozwala utożsamiać iloczyn prostych rzutowych z gładkimi kwadrykami na $\mathbb{P}^3$, możemy sprowadzać skomplikowane zagadnienia do dobrze opisanej przestrzeni. Podczas referatu zaprezentuję podstawowe własności wielomianów bijednorodnych rozważanych na $\mathbb{P}^1 \times \mathbb{P}^1$, dowiodę ww. izomorfizmu i pokażę jakie ma zastosowanie w dowodach.
Od rzutu monetą do klastrów: Przegląd modeli grafów losowych
⌄
Od rzutu monetą do klastrów: Przegląd modeli grafów losowych
Imię i nazwisko: Michał Falbogowski
Afiliacja: AMU Poznań
Tytuł referatu: Od rzutu monetą do klastrów: Przegląd modeli grafów losowych
Abstrakt: Losowe grafy leżą u podstaw współczesnej nauki o sieciach, oferując eleganckie probabilistyczne narzędzia do modelowania i analizy złożonych systemów – od Internetu i mediów społecznościowych, przez połączenia w mózgu, aż po rozprzestrzenianie się epidemii. Ten wykład stanowi przystępne, przyjazne dla studentów wprowadzenie do pięciu fundamentalnych modeli losowych grafów oraz ich zaskakujących powiązań. Zaczniemy od klasycznych modeli Paula Erdősa i Alfréda Rényi’ego – G(n,p) oraz G(n,m) – wyjaśnimy ich asymptotyczną równoważność oraz zjawisko uderzających przejść fazowych, w tym pojawianie się krawędzi, powstawanie olbrzymiej składowej oraz zanikanie izolowanych wierzchołków. Praktyczne znaczenie tych modeli zilustrujemy na przykładach teorii perkolacji, epidemiologii oraz ich roli jako modeli bazowych (null models) w nauce o sieciach. Następnie omówimy model małego świata autorstwa Duncana Wattsa i Stevena Strogatza, który łączy wysoką lokalną klasteryzację z krótkimi globalnymi ścieżkami – strukturę często obserwowaną w rzeczywistych sieciach, takich jak drogi istoty białej w ludzkim mózgu czy sieci politycznych sympatyków. Porównamy właściwości małego świata z sieciami bezskalowymi (scale-free) i przyjrzymy się prostemu, a zarazem potężnemu mechanizmowi przekablowywania (rewiring). Kolejno przedstawimy model Fana Chung i Linyuan Lu, który pozwala generować grafy o dowolnie zadanym oczekiwanym ciągu stopni wierzchołków. W zakończeniu zajmiemy się eleganckim modelem losowego klastra (random-cluster model) wprowadzonym przez Ceesa Fortuina i Pita Kasteleyna. Ten zunifikowany formalizm łączy perkolację Bernoulliego, model Isinga oraz model Pottsa, ukazując głębokie związki między prawdopodobieństwem, fizyką statystyczną i zjawiskami krytycznymi. Przez cały wykład szczególny nacisk położymy na progi krytyczne, przejścia fazowe oraz rzeczywiste zastosowania, przy jednoczesnym zachowaniu przystępności matematycznej. Nie zakładamy wiedzy wykraczającej poza podstawy rachunku prawdopodobieństwa i teorii grafów. Celem prezentacji jest pokazanie, dlaczego kluczowe pojęcia z teorii losowych grafów warto zgłębiać matematycznie – motywowane ich różnorodnymi zastosowaniami w rzeczywistym świecie. Słowa kluczowe: losowe grafy, sieci małego świata, perkolacja, model Isinga, nauka o sieciach
Integracja
⌄
Integracja
Integracja - gospoda Koko
Niedziela, 12.04.2026
Śniadanie
⌄
Śniadanie
Śniadanie - sala 1009
Arytmetyka Presburgera: rozstrzygalność, złożoność i zastosowania
⌄
Arytmetyka Presburgera: rozstrzygalność, złożoność i zastosowania
Imię i nazwisko: Michał Dobranowski
Afiliacja: Akademia Górniczo-Hutnicza w Krakowie
Tytuł referatu: Arytmetyka Presburgera: rozstrzygalność, złożoność i zastosowania
Abstrakt: Teoria pierwszego rzędu liczb naturalnych z dodawaniem jest – jak wykazał Mojżesz Presburger w 1929 roku – rozstrzygalna, co stanowi pozytywną odpowiedź na szczególny przypadek problemu decyzyjnego (Entscheidungsproblem) postawionego przez Hilberta. W ramach referatu omówimy strukturę arytmetyki Presburgera, pokażemy dowód jej rozstrzygalności oparty na eliminacji kwantyfikatorów oraz zarysujemy alternatywny dowód Büchiego, wykorzystujący teorię automatów. Przedstawiona zostanie również analiza złożoności obliczeniowej obu konstrukcji, wybrane nowsze wyniki dotyczące złożoności dowodów w arytmetyce Presburgera oraz aktualne zastosowania tej teorii w formalnej weryfikacji i optymalizacji kodu przez kompilatory.
Jakie relacje można zakodować w grafie?
⌄
Jakie relacje można zakodować w grafie?
Imię i nazwisko: Anna Szymańska
Afiliacja: Uniwersytet Jagielloński
Tytuł referatu: Jakie relacje można zakodować w grafie?
Abstrakt: Pytaniem, czy dla zadanego grafu \(G\) istnieje homomorfizm z \(G\) do \(H\), można wyrazić rozmaite problemy decyzyjne -- od spełnialności formuł boolowskich, przez kolorowanie grafów, aż po problemy planowania zadań. Dlaczego niektóre z nich dają się rozwiązać efektywnym algorytmem, podczas gdy inne okazują się NP-trudne? Żeby lepiej zrozumieć to zagadnienie, warto sięgnąć po gadżety grafowe, którymi mogą być ścieżka, cykl, płotek, a także całkiem nietrywialne struktury. Są to relacje definiowane na wierzchołkach grafu na podstawie relacji krawędzi \(E\), przy użyciu koniunkcji, równości oraz kwantyfikatora egzystencjalnego. Pokazują, jakie struktury można homomorficznie zakodować w grafie \(H\), czyli jakie problemy można zredukować do problemu reprezentowanego przez \(H\). Podczas referatu zaprezentuję konstrukcje wybranych gadżetów i na ich podstawie omówię, w jaki sposób można wykorzystać je przy dowodzeniu trudności problemu zakodowanego w grafie. Jako przykład posłuży 3-wierzchołkowa ścieżka -- jakie relacje można wyrazić za pomocą tego gadżetu?
Szczególna teoria względności w ujęciu geometrycznym
⌄
Szczególna teoria względności w ujęciu geometrycznym
Imię i nazwisko: Yaroslava Kravetska, Aliaksandr Rybalka
Afiliacja: Uniwersytet Jagielloński
Tytuł referatu: Szczególna teoria względności w ujęciu geometrycznym
Abstrakt: W referacie przedstawię matematyczną konstrukcję przestrzeni Minkowskiego oraz jej związek ze szczególną teorią względności. Punktem wyjścia będzie obserwacja, że struktura czasoprzestrzeni może zostać odtworzona z samej struktury kauzalnej, którą jest niezdegenerowana kwadryka w rzeczywistej przestrzeni wektorowej. Pokażę, że taka struktura wyznacza z dokładnością do czynnika skali metrykę Minkowskiego, a tym samym geometryczną strukturę czasoprzestrzeni szczególnej teorii względności. Następnie omówię w jaki sposób podstawowe efekty szczególnej teorii względności można rozumieć jako konsekwencje geometrii tak określonej przestrzeni.
Kombinatoryczna teoria Morse'a jako silnik optymalizacji wyznaczania homologii (persystentnych) w kompleksach Lefschetza
⌄
Kombinatoryczna teoria Morse'a jako silnik optymalizacji wyznaczania homologii (persystentnych) w kompleksach Lefschetza
Imię i nazwisko: Aleksandra Kowalska
Afiliacja: Uniwersytet Jagielloński
Tytuł referatu: Kombinatoryczna teoria Morse'a jako silnik optymalizacji wyznaczania homologii (persystentnych) w kompleksach Lefschetza
Abstrakt: Jednym z najistotniejszych wyzwań topologii obliczeniowej jest wyznaczanie grup homologii wielowymiarowych kompleksów komórkowych. Dla standardowych metod opartych na postaci normalnej Smith’a, wąskie gardło stanowi niekiedy rozmiar macierzy operatora brzegu. Większe kompleksy, większe macierze, więcej wymiarów, więcej kłopotów. Pomocną dłoń wyciąga do nas uśmiechnięty Robin Forman, oferując wytchnienie od algebraicznych masochizmów — kombinatoryczną teorię Morse’a, a wraz z nią zaawansowane narzędzie optymalizacyjne dla procesu redukcji topologicznej. Referat ma na celu przybliżenie teorii w uogólnionym języku kompleksów Lefschetz’a. W anturażu kombinatorycznych pól wektorowych ustanawiających podział kompleksu na komórki krytyczne oraz redundantne, generowany jest zredukowany kompleks Morse’a, który dziedziczy grupy homologii, a jego operatory brzegu wyznaczane są przez ścieżki gradientowe. Redukcja komórek redundantnych przed przystąpieniem do operacji macierzowych stanowi tym samym niezwykle skuteczną metodę bezstratnej kompresji danych, drastycznie przyspieszając kosztowne i krnąbrne kalkulacje grup homologii kompleksów wielowymiarowych.
Zbiory Kakeyi
⌄
Zbiory Kakeyi
Imię i nazwisko: Michał Mańka
Afiliacja: Uniwersytet Jagielloński
Tytuł referatu: Zbiory Kakeyi
Abstrakt: Dla ciała skończonego $\mathbb{F}$, $A\subseteq\mathbb{F}^n$ jest zbiorem Kakeyi, jeśli zawiera prostą w każdym kierunku. Zaprezentujemy dowód (Dvir 2008 r.) dolnego oszacowania na rozmiar takiego zbioru.
Z kolei $A\subseteq\mathbb{R}^2$ jest zbiorem Kakeyi, jeśli wewnątrz niego można wykonać pełny obrót odcinka jednostkowego. Naszkicujemy konstrukcję dowolnie małych zbiorów Kakeyi.
Model Blacka Scholesa - model, który na zawsze zmienił świat finansów
⌄
Model Blacka Scholesa - model, który na zawsze zmienił świat finansów
Imię i nazwisko: Cyprian Kalbarczyk
Afiliacja: Uniwersytet Warszawski
Tytuł referatu: Model Blacka Scholesa - model, który na zawsze zmienił świat finansów
Abstrakt: W 1900 roku Louis Bachelier zaproponował nowatorski opis dynamiki cen akcji na paryskiej giełdzie. Jego podejście spotkało się z niezrozumieniem, jednak po ponad siedemdziesięciu latach Fischer Black i Myron Scholes postanowili wskrzesić i usprawnić jego pomysł. Ich wysiłek stał się jednym z kluczowych osiągnięć matematyki finansowej. W swoim referacie opowiem o założeniach modelu (które, choć proste i użyteczne, nie są zbyt realistyczne), opiszę ekonomiczną interpretację parametrów modele oraz przedstawię związek modelu Blacka-Scholesa z geometrycznym ruchem Browna.
Przerwa kawowa
⌄
Przerwa kawowa
Przerwa kawowa sala 1009
Arytmetyka afiniczna. Jak za pomocą zbiorów zmusić komputery liczyć precyzyjnie
⌄
Arytmetyka afiniczna. Jak za pomocą zbiorów zmusić komputery liczyć precyzyjnie
Imię i nazwisko: Serhii Kuzminov
Afiliacja: Uniwersytet Jagielloński
Tytuł referatu: Arytmetyka afiniczna. Jak za pomocą zbiorów zmusić komputery liczyć precyzyjnie.
Abstrakt: Komputery mają skończoną precyzję. Nie wszystkie liczby można dokładnie zapisać, używając skończonej liczby bitów, oraz nie każdy problem można dokładnie lub symbolicznie rozwiązać. Żeby radzić sobie z tym problemem można używać zbiorów: jeśli liczbę nie można dokładnie zapisać, to dlaczego nie znaleźć takie liczby, które można zapisać i między którymi leży szukana wartość? W trakcie referatu opowiem, czym jest arytmetyka przedziałowa i afiniczna, dlaczego w niektórych przypadkach warto robić obliczenia na zbiorach, a nie na liczbach oraz wytłumaczę, w jaki sposób można aproksymować wyniki działania funkcji za pomocą zbiorów afinicznych.
Scotcie, powiedz jedno zdanie, a będzie skomplikowany model Twój
⌄
Scotcie, powiedz jedno zdanie, a będzie skomplikowany model Twój
Imię i nazwisko: Bartosz Kamiński
Afiliacja: Politechnika Łódzka
Tytuł referatu: Scotcie, powiedz jedno zdanie, a będzie skomplikowany model Twój
Abstrakt: Teoria modeli oferuje opis struktur, które można zdefiniować za pomocą tego samego języka logicznego. Ale jak możemy porównać, który z modeli jest bardziej skomplikowany? Gdy ograniczymy się do modeli przeliczalnych, dostajemy odpowiedź. Zdanie Scotta, będące formułą logiki infinitarnej, charakteryzuje określony model co do izomorfizmu, oraz pozwala na określenie, który model jest bardziej złożony. Na referacie opowiem czym jest model, dlaczego logika infinitarna daje nam więcej niż logika pierwszego rzędu, oraz pokażę, dlaczego struktura $(\mathbb{Q}, \leqslant)$ jest mniej skomplikowana od struktury $(\mathbb{Z}, \leqslant)$.
Kompresja entropii i Lokalny Lemat Lovasza
⌄
Kompresja entropii i Lokalny Lemat Lovasza
Imię i nazwisko: Łukasz Orski
Afiliacja: Uniwersytet Jagielloński
Tytuł referatu: Kompresja entropii i Lokalny Lemat Lovasza
Abstrakt: Lokalny Lemat Lovasza pozwala stwierdzić, że mając dane odpowiednio mało prawdopodobne zdarzenia pomiędzy którymi jest odpowiednio mało zależności, to z dodatnim prawdopodobieństwem żadne z nich nie zajdzie. Ma ono wiele zastosować w konstrukcjach kombinatorycznych np. w teorii grafów czy problemach $k$-SAT. Omówię jego dowód i zastosowania. Następnie pokażę szybki sposób znajdowania elementu przestrzeni probablistycznej niespełniającego żadnego z wybranych zdarzeń losowych zaproponowany przez Mosera i zwany kompresją entropii. W dużym skrócie zamiast losować od razu cały układ losujemy sprytnie jego poprawki dzięki czemu znajdujemy rozwiązanie w czasie wielomianowym, a nie wykładniczym. A to wszystko dzięki entropii!
Lemat Yonedy i Teoria Kategorii
⌄
Lemat Yonedy i Teoria Kategorii
Imię i nazwisko: Marcin Choma
Afiliacja: Politechnika Krakowska
Tytuł referatu: Lemat Yonedy i Teoria Kategorii
Abstrakt: Punktem wyjścia będzie wprowadzenie podstawowych pojęć teorii kategorii (kategoria, funktor, kategoria dualna) oraz omówienie kilku ciekawych przykładów. W kolejnym etapie zajmiemy się kategoriami funktorów (a w szczególności transformacjami naturalnymi między funktorami) oraz hom-funktorami. W głównej części referatu zostanie omówione zanurzenie Yonedy i w końcu sam lemat Yonedy.
Czy matematyka wyklucza demokrację?
⌄
Czy matematyka wyklucza demokrację?
Imię i nazwisko: Szymon Dziewoński
Afiliacja: Uniwersytet Jagielloński
Tytuł referatu: Czy matematyka wyklucza demokrację?
Abstrakt: Jednym z najsłynniejszych wyników teorii systemów wyborczych jest twierdzenie Arrowa. Dowodzi ono, że nie istnieje idealny system wyborczy, czyli taki, który jednocześnie przestrzegałby jednomyślności, zachowywałby niezależność od nieistotnych alternatyw i nie byłby dyktaturą. W trakcie referatu przeanalizujemy zaksjomatyzowany model systemów wyborczych oraz kilka warunków, które taki system powinien spełniać. Następnie omówimy pewne paradoksy z nich wynikające, w tym wspomniane już twierdzenie Arrowa oraz jego rozszerzenie - twierdzenie Gibbarda-Satterthwaite’a. Zastanowimy się również, w jakim stopniu przedstawione modele odnoszą się do rzeczywistości i które z przedstawionych sytuacji faktycznie miały miejsce w historii wyborów. Referat skierowany jest do wszystkich studentów i nie wymaga wiedzy wstępnej, poza podstawową biegłością w notacji matematycznej.
Gry topologiczne
⌄
Gry topologiczne
Imię i nazwisko: Marta Kosz
Afiliacja: Uniwersytet Wrocławski
Tytuł referatu: Gry topologiczne
Abstrakt: Gry w matematyce kojarzą się zwykle z teorią gier, ale okazuje się, że również topologia ma własną tradycję zakodowywania własności przestrzeni w pewnym zbiorze reguł. Podczas referatu przedstawię proste przykłady takie jak gra punktowo-otwarta, Rothberga czy Banacha-Mazura, a poza tym poruszymy zagadnienie gier dualnych. Temat jest na tyle przystępny i intuicyjny, że tak naprawdę każdy, kto zna podstawy topologii ogólnej, jest w stanie wymyślić własną grę (chociaż być może niekoniecznie przydatną).
Przerwa obiadowa bistro Świetlica
⌄
Przerwa obiadowa bistro Świetlica
Przerwa obiadowa bistro Świetlica
Przerwa kawowa
⌄
Przerwa kawowa
Przerwa kawowa - sala 1009
Zakończenie konferencji i rozdanie nagród
⌄
Zakończenie konferencji i rozdanie nagród
Zakończenie konferencji i rozdanie nagród
